de rode streep

pippi

Metsike was hard in haar hand gebeten door haar kat Pippi (een paar dagen nadat diezelfde Pippi opeens wereldberoemd werd in St Louis, Missouri, omdat de plaatselijke kattenopvang een foto van haar had geplaatst op hun facebookpagina, maar dat is een ander verhaal) en ging bij de dokter een tetanusinjectie halen.

‘Mijn hand gloeit,’ zei ze door de telefoon toen ze terug was, ‘en er loopt een rode streep naar mijn arm.’

Een rode streep! Ik schrok, dat was bloedvergiftiging! Ik riep dat ze terug naar de dokter moest, nu, meteen! Jaja, zo’n vaart liep het niet, zei ze, ik moest bellen als ik koorts kreeg, dat was alles.

Ik was er niet gerust op, en sloeg aan het googelen. Het bleek inderdaad mee te vallen, zo’n streep was geen reden voor paniek, laat staan dat je leven meteen op het spel stond; het gewoon iets om goed in de gaten te houden.

Een beetje ontnuchterend was het wel. Ik ben opgegroeid met angst voor de Rode Streep. Zo’n streep betekende bloedvergiftiging, en dat was Heel Erg. Het kon van het kleinste wondje komen, en als je dat dan niet goed schoonmaakte, kreeg je op je been of je arm een rode streep die langzaam omhoog kroop, en dan moest er snel iets gebeuren, want als die streep je hart bereikte, ging je dood.

Blijkbaar geloofde ik dat nog steeds. Ik schaamde me een beetje voor mijn schrik, maar voelde me ook opgelucht dat die kinderlijke overtuiging nu onschadelijk was gemaakt; weer iets volwassener geworden.

Toen ik in de derde klas van de lagere school zat, rende ik eens heel hard van school terug naar huis, omdat ik iets had laten liggen wat we moesten inleveren, en het was de laatste dag waarop dat kon. ‘Maar zo hard moet je toch niet rennen,’ zei mijn moeder toen ik de keuken binnenkwam, ‘voel je hart nu eens slaan, weet je dan niet dat je zomaar dood kunt neervallen als ze zo hard rent?’

Dus rende ik voortaan wat zachter.

Toch is de angst om zomaar dood neer te vallen minder lang bij me gebleven dan de angst voor de Rode Streep. Nou ja – ik geloof nog steeds dat je zomaar dood kunt neervallen, maar niet meer dat je daarvoor eerst heel hard moet rennen.

*

Metsike vult hierbij aan: “Waarschijnlijk beet Pippi tijdens een (poezen)nachtmerrie in mijn hand  – dezelfde hand waarop ze met haar voorpootjes ligt als we gaan slapen. Dat wist ik doordat ik een paar minuten vóór de beet al wakker werd doordat er schokjes door haar lijfje gingen, ze klam aanvoelde en hijgde. Ik bleef doodstil liggen om vast te stellen of ze geen epileptische aanval had. Ze was na mijn geschreeuw heel erg geschrokken, verbijsterd zelfs. (Pippi zou nooit expres zou bijten. Of krabben.)”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s