lange schaduwen

Gisteravond hetzelfde rondje gefietst, vanaf de andere kant. Nu niet bewolkt en drukkend, maar fris, een schoongewassen lucht, stevige witte wolken aan de horizon, een felle, laagstaande zon. Opeens was het landschap optimistisch, glorieus. Gele graanvelden, wind door gras en riet, met daarboven een hoge, diepblauwe hemel, aan de zeekant verlopend naar zilverig blauw, licht dat licht geeft. Uitgestrektheid, grote ruimte. Zoals hierboven te zien is, laat het zich niet fotograferen, het wezenlijke komt er niet op. Toen dit landschap in de krant las dat de fotografie was uitgevonden, lachte het schamper en zei: ‘Mij krijgen ze niet.’

Weer over de lange Zijlweg naar Noordpolderzijl. De spaarzame auto’s en fietsers zie je al van verre naderen. Kaarsrechte weg tussen strakke velden: als ze ooit een Nederlandse remake van Hitchcocks North By Northwest gaan maken, is dit de locatie voor de scène waarin Cary Grant achtervolgd wordt door dat sproeivliegtuigje.

Met de zon in de rug naar Usquert, tussen diepgele tarwevelden. De lage zon werpt lange schaduwen en geeft nog enige warmte, straks tussen de bomen is het kouder, je fietst al minder gehaast dan de vorige keer, wat is dit gevoel? Opgetogenheid.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op lange schaduwen

  1. Inge Soons zegt:

    Dat is het Groningen zoals ik het ken. En zoals ik er nog altijd naar kijken kan als ik vanuit het Zuiden des lands even kom ademen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s