de verleiding

Naar Usquert gefietst om het stadhuis van Berlage te zien. Je verwacht het niet, in zo’n klein dorp. [Je verwacht het niet? Wat is dat voor onzin, je bent er toch speciaal voor naar Usquert gefietst? Dat zeg je net zelf. Nee, ik bedoel, in zo’n dorp, dat verwacht je toch niet, dat Berlage daar ooit… Stel je niet zo aan, je had er van tevoren over gelezen en toen ben je gaan kijken. Dan kan je ook niet gaan doen alsof je opeens ontzettend verrast bent. Ja maar… ach laat ook maar.] Het gebouwtje is redelijk licht en sierlijk, voor Berlages doen. Het bovenste deel van de toren heeft hij zelf betaald en er zijn aparte brievenbussen voor de burgemeester en de secretaris.

Ik liep er omheen. In de ramen zat zwart glas, dat nauwelijks doorzichtig was. Voor zover ik  kon zien, waren alle ruimtes leeg. Ik probeerde de deur, maar die gaf niet mee.

Hier naar binnen lopen en dan aan een balie met veel tegels en rechte hoeken bij een vriendelijke ambtenaar het paspoort ophalen dat ze voor je hebben verlengd. Daarna naar buiten lopen en ontdekken dat je hier al twintig jaar woont. De zon schijnt, passanten begroeten je, fluitend loop je naar huis, kijk eens wat een groot huis, en zo vlak naast de kerk, dat lijkt wel de… Maar ben jij dan… Op dat moment word je ruw bij je schouder gepakt, er wordt ook iets in je oor geschreeuwd: dominee moet onmiddellijk meekomen, want het is bijna zo ver.

Twee stevige mannen, ze slepen je mee. Ze hebben je gebeld, roepen ze, maar je nam niet op. ‘Toen zijn we u gaan zoeken, gelukkig zagen we u lopen!’ Ze hebben haast, het kan elk moment afgelopen zijn.

Uit de rest van hun woorden maak je op dat het om het sterfbed van hun moeder gaat, ze heeft zelf om de dominee gevraagd, de rest van de familie is er ook, ‘Iedereen is er!’ Dit zie je jezelf toch niet doen, de zon is inmiddels ook verdwenen. Je probeert je los te rukken maar de twee broers hebben je stevig vast, ze beginnen zelfs te hollen, met jou tussen hen in.

Ter hoogte van het gemeentehuis doe je een laatste poging om ze van je af te schudden, en dat lukt, geen idee waar al die kracht opeens vandaan komt. Je rent de oprijlaan op. Dat paspoort ga je weer teruggeven, en wel meteen, maar de voordeur zit dicht, achter de ramen beweegt niets, alles is leeg, licht brandt er ook nergens.

Dit kan niet de bedoeling zijn, als een gek begin je op de deur te bonzen. Op straat staan de twee broers aarzelend toe te kijken, ze weten niet wat ze moeten doen. Het gaat niet helemaal goed met de dominee, zoveel is duidelijk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, schrijven. Bookmark de permalink .

Een reactie op de verleiding

  1. Sorry dat ik weer reageer, maar dit smaakt naar meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s