‘Geen traan/ zal ik meer laten, nergens om.’

Ik zat op facebook te chatten met iemand die ooit schreef ‘nu moet ik verder, brug na brug’, en opeens (zonder dat het iets met die regel te maken had overigens) veranderde het gesprek in een uitwisseling van citaten van The Smiths. Brugloper was van dezelfde generatie als ik, en dat moet ook, anders werkt zoiets niet.

Ik ken al hun teksten nog, dacht ik, maar opeens haperde ik: ‘to die by your side, is such a pompompom way to die…

Heavenly,’ vulde Brugloper aan, maar daar ging het niet om, het ging erom dat ik die regel niet meer feilloos in mijn hoofd had. Dat was nog eens goed nieuws! Eindelijk raak ik die teksten kwijt. Ik moest er bijna vijftig voor worden.

Duistere nostalgie, terug naar de jaren dat ik als barkeeper werkte in de jeugdherberg aan de Kloveniersburgwal, toeristen die naar de bar kwamen en vroegen: “Hebben jullie ook andere muziek dan The Smiths?” “Ja hoor.” “Ja, maar hebben jullie ook andere muziek dan The Smiths én Joy Division?” “O, nu wordt het moeilijk.”

Die teksten van Morrissey, ik kan er al lang niet meer naar luisteren. Dat puberleed, die teenage angst, het is niet meer mijn leed, niet meer mijn angst, en nostalgische buien kan ik redelijk de baas; als ik nog dronk zou dat ongetwijfeld een stuk moeilijker zijn.

Soms kijk ik op YouTube naar recente live-opnames van Morrissey. Hij is een geblokte man geworden, er zit een vreemde, onaangename agressie in hem, en ook in zijn band. Grote kans dat hij net zo eindigt als Bob Dylan – voor eeuwig on the road met een Neverending Tour. Het zal mijn idee van de hel zijn.

Als het om oudere popmuziek gaat, kan ik alleen nog luisteren naar muziek die toen een beetje langs me heen ging. Zo luisterde ik vroeger veel naar John Cale. Daar kan ik nu niet meer goed naar luisteren. Wel naar Lou Reed, die me vroeger nooit zoveel deed.

Reed is beter dan Cale, dat is me nu alsnog duidelijk geworden. Je ziet het aan hun absolute leeftijd. John Cale is een verwarde adolescent van achttien, negentien, Lou Reed een gewetenloos jongetje van dertien. Als het om musici en absolute leeftijd gaat, geldt: hoe jonger hoe beter.

Morrissey is in dit verband een ingewikkelder geval; ooit was hij het jongetje van zeven dat hij tegenwoordig als vijftiger elke avond op het podium verkracht.

Nou ja, ik verval in herhaling, ik schreef hierover ooit een stuk voor Wah Wah. Als ik daar nog ergens een digitale versie van heb, plaats ik die hier misschien nog wel, een dezer dagen.

En al drink ik dan niet meer, soms kijk ik op YouTube naar een ouder geworden Paul Westerberg, die zich door zijn briljante ‘Here Comes a Regular’ heen werkt (bv hier). Ik heb hem nooit live gezien en als hij nog zou toeren, zou ik er misschien nog heen gaan ook. Toch kijk ik met gemengde gevoelens. Het is alsof ik iemand zie die eeuwig ronddoolt in een land dat ik gelukkig tijdig heb verlaten. Vrij laat misschien nog, met een van de laatste vluchten voordat de luchtbrug werd opgeheven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, muziek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op ‘Geen traan/ zal ik meer laten, nergens om.’

  1. Pingback: waarom Parijs verandert als je ouder wordt | reddend zwemmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s