brief aan mijn jongere zelf

Beste Rob,

Ik weet niet precies hoe je hier tegenaan kijkt, misschien ben ik wel je ergste nachtmerrie: een oudere versie van jezelf.

Je woont nog maar pas in Amsterdam. De schoonheid van de stad, waarvan je zo wanhopig onder de indruk probeert te raken, is al door zoveel ogen gezien, daar zat al lang voordat jij hier kwam wonen de sleet op. Geef het op, het gaat je niet lukken.

En die beloften die je in de lucht voelt hangen als je de stad ingaat – het zal nog lang duren voor ze worden ingelost, en het zal nooit zonder angst zijn, en zonder zorgen.

Als ik je nog steeds niet met een tijdmachine heb bezocht om je een enorme trap onder je reet geven, betekent dat niet noodzakelijkerwijs dat je het best aardig doet en dat alles alsnog goed gaat komen. Het betekent vooral dat tijdreizen ook nu nog steeds tot de onmogelijkheden behoort.

Dexys Midnight Runners is trouwens lang niet zo’n goede band als jij schijnt te denken. En al die moeizame films waar je naartoe gaat omdat dat moet van de Volkskrant –  ach jongen, hou toch op.

Wanneer je straks gaat studeren, maak dan werk van het meisje dat rechtstreeks van cello-les naar de universiteit komt. Let op, op een mooie dag zal ze vlak voor je gaan zitten, met haar cello-koffer. Ze zal zich naar je omdraaien en vragen of je een pen hebt. Steek dan niet je pen omhoog met de woorden: ‘Sorry dit is alles wat ik bij me heb en ik heb hem zelf nodig.’ Neem altijd een extra pen mee, en als je maar één pen bij je hebt, dan gééf je haar die pen, wat denk je nou, heb je énig idee hoeveel je voor die ene pen kunt terugkrijgen? Maar nee, jij maakt liever aantekeningen van wat de professor zegt. Hoe blind kun je zijn? En later droom je er dan van dat ze naakt cello voor je speelt. In werkelijkheid doet ze dat al bijna dertig jaar voor iemand anders. Bedankt hoor, heb je nou je zin?

Maar ach, zet gerust die tv nog eens aan, maak je niet druk over al die verloren uren. Uiteindelijk gaat het hele leven verloren en dat is precies zoals het moet zijn, al ziet dat er vanaf mijn kant een stuk minder romantisch uit dan vanaf de jouwe. Maar stel je voor dat het allemaal wel zin zou hebben, de haren rijzen je te berge bij de gedachte alleen al…

Het goede nieuws is dat je van de mensen met wie je nu omgaat, er heel weinig zult blijven zien.

En vergeet niet, je bent beter dan je denkt, en je ook hebt vaker gelijk dan je denkt. Dat had je stiekem altijd al gedacht, hè? En troost je: er zal iets uitgevonden worden wat Prozac heet en waarvan je jarenlang baat zal hebben.

En er is nog meer goed nieuws: je hebt geen kanker en zult het voorlopig niet krijgen ook; er is niets mis met je hart; en dat zijn geen aambeien, dat is gewoon jeuk.

En o ja, je zult nog drie jaar maagd blijven, had ik je dat al verteld? Als het er dan eindelijk van komt, schrijf haar naam dan ergens op, want die ga je vergeten.

(Dit is een uitgebreidere versie van een stukje dat ik ooit voorlas op de onvolprezen site Torpedo, en wel hier.)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in schrijven en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op brief aan mijn jongere zelf

  1. Een hele intrigerende brief. Heel moedig. Ik durf de brief aan mijn jongere zelf niet te schrijven. Nog niet.
    Bob

  2. Ik zou graag het antwoord van die jongere Rob lezen.

  3. Pingback: waarom ik het kort hou | reddend zwemmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s