een mooie dag

De stadsdichter van Deventer vond dat ik de uiterwaarden moest zien. Voor het station van Deventer wachtte hij me op. We verlieten Deventer en reden over de slingerende IJsseldijk naar het noorden. De stadsdichter van Deventer woont niet in Deventer, maar in een dorpje aan de IJssel, waar de duiven momenteel dronken over straat waggelen omdat de bessen gisten.

De stadsdichter van Deventer is getrouwd met de vrouw van zijn leven. Het dorp waarin ze wonen is zo klein dat wanneer de vrouw van de stadsdichter van Deventer zegt dat ze even naar het dorp gaat om boodschappen te doen, ze het volgende dorp bedoelt, waar wél winkels zijn.

We dronken koffie en daarna nam de stadsdichter van Deventer (die behalve stadsdichter van Deventer nog vele andere dingen is) me mee naar de uiterwaarden. We liepen door weilanden langs de IJssel, klommen over hekken en hielden prikkeldraad voor elkaar uit elkaar.

Het was helder maar het licht was zacht, het was de laatste warme zomerdag. De IJssel stroomde ons tegemoet. We haalden onze kleren niet open aan het prikkeldraad. We zagen zilverreigers en een jonge gele kwikstaart. Toen we in het gras langs de rivier zaten bleek er zich boven ons hoofd opeens een verbazingwekkend grote groep kieviten te hebben verzameld. We hadden ze niet opgemerkt omdat ze rondzweefden zonder geluid te maken.

Later, toen we uitrustten bij een klein kerkhof dat midden tussen de weilanden lag (er lagen geen bekenden van ons, hoewel sommige namen in de buurt kwamen), zagen we een bruine kiekendief die we in een vlaag van wishful bird watching voor een visarend hielden.

Thuisgekomen bleek de vrouw van de stadsdichter van Deventer teruggekeerd uit het belendende dorp. We zaten in de tuin en aten soep van tomaten uit diezelfde tuin. Daarna reed de stadsdichter van Deventer me terug naar het station. De zon stond laag en in het gele licht dreven twee glanzende luchtballonnen, sereen en plechtig, rustige voorbodes van een magisch-realistische avond waarin veel goed zou komen. En ook al bestaan dergelijke avonden niet, als je je niet te veel in de details verdiept zijn ze niet onvoorstelbaar.

Terwijl we op het station op de trein wachtten, vertelde de stadsdichter van Deventer hoe hij zijn vrouw had ontmoet. Het was een mooi verhaal, met precies de juiste hoeveelheid toeval.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s