strange days indeed (mooie dagen om herman brusselmans te lezen)

Twaalf jaar geleden hield ik op met drinken, omdat ik niet meer tegen de katers kon. Ik had steeds minder alcohol nodig om een hele dag met gruwelijke hoofdpijn in bed te liggen met naast het bed een teiltje waarin ik kotste tot ook de gal op was. Tussendoor had ik dan claustrofobische dromen waarin ik iemand anders was, een man of een vrouw die werd geconfronteerd werd met beklemmende, onoplosbare problemen. Eén van die problemen was dat ik wist dat ik die ander niet was maar ondanks die wetenschap toch niet in mijn echte identiteit kon terug glijden.

Stoppen met drinken lag dus voor de hand. De beroerde dagen met depersonalisatie-dromen miste ik uiteraard niet, maar de mildere katers miste ik wel, de katers die je niet in bed doorbracht. Je scharrelde wat rond, melancholisch en vervreemd, ver van de wereld en iedereen die plannen had, en meningen, en werk. Op die dagen heerste er een grijze ontspanning, en de kalme opluchting dat ik nergens aan mee hoefde te doen. Mooie dagen om Herman Brusselmans te lezen.

Aan die serene stemmingen heb ik nog wel eens met heimwee terug gedacht, nadat ik met drinken was gestopt, maar de opluchting dat ook die zware, allesvernietigende katers voorbij waren, overheerste.

Maar nu: sinds een jaar drie heb ik last van migraineaanvallen die, als ze zwaar genoeg zijn, gepaard gaan met hevige misselijkheid. Opeens zijn die zware katers van vroeger weer terug, met alle doffe wanhoop van dien, en ik hoef er niet eens voor te drinken.

Migraine kun je bestrijden, in mijn geval met zolmitriptan. Als ik er snel genoeg bij ben, zorgt dat ervoor dat de hoofdpijn langzaam afneemt tot een niveau waarop redelijk te functioneren valt.

Het vreemde is nu dat dit medicijn bij mij zorgt voor een berustende melancholie, die de rest van de dag aanhoudt, een grijze ontspanning, alsof ik voor even in een periode van eenzame, maar vrijwillige ballingschap verkeer.

Ook de mildere katers die ik zo miste zijn dus weer terug. Ik scharrel met een matte glimlach rond, in de niet onprettige wetenschap dat het leven geheel aan me voorbij gaat.

En ook met het gevoel dat er iets merkwaardigs aan de hand is, alsof ik in een vreemde time loop ben terechtgekomen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s