most peculiar, mama

 

Ook dit was vreemd. Toen ik vorige maand terugkwam van twee weken Noord-Groningen, moest ik meteen na binnenkomst erg aan mijn etage wennen. Klein was het, in vergelijking met het huis waar ik had gelogeerd, en benauwd, en ik zag nu dat ik niet in een straat woonde, maar in een sleuf met wanden van baksteen; als we de ramen openden en een beetje voorover leunden, konden de overburen en ik elkaar de hand schudden.

Nou ja – als we armen van vier meter hadden, dan. En als we armen van vier meter hadden, woonden we niet in de Saffierstraat maar reisden we mee met het circus.

Maar toch.

Met mijn jas nog aan liep ik wat ontheemd heen en weer. Pas toen ik de keuken inliep, verzoende ik me weer met mijn huis. De manier waarop dat gebeurde, had ik niet zien aankomen. Zodra ik de keuken binnenkwam, zag ik het vierpitsgasstel staan met daarop de oranje ketel van Le Creuset – twee dingen die ik nog niet zo lang had en die (voor mijn doen) vrij duur waren geweest. Beide keren had ik de neiging moeten overwinnen om voor een goedkoop model te gaan.

En dat betaalde zich nu uit. Je moet blijkbaar niet alleen spullen hebben die werken (mijn Ikea-lampen doen het ook nog steeds prima), je moet ook een paar dúre spullen hebben die werken. En nu zou je bijna verschrikkelijke zinnen gaan gebruiken als: omdat je het waard bent. Maar iets levensbevestigends heeft het wel, een investering die zich uitbetaalt – zoals ik tot mijn verrassing merkte toen ik de keuken inliep.

Ik voelde iets als ‘de vreugde dat mijn bestaan/ wat dit betreft volledig klopt’, om Gerrit Krol te citeren, maar ook een vage onrust. Was ik nu zo’n materialist?

Dat krijg je er nu van: eerder dit jaar volgde ik de zenmeditatiecursus voor beginners, meteen gevolgd door de zenmeditatiecursus voor gevorderden, en dit was dus blijkbaar de spirituele ervaring die mij met mijn bestaan verzoende: het zien van een dure ketel en een prijzig gasstel. Ik zag mijn eigen verzoening met verbazing aan.

Maar wat kon ik doen? Ik had geen keus: ik vulde de ketel en klikte de middelgrote gasvlam aan.

*

(Wat je nog meer in huis moet hebben. Een paar boeken waarnaar je jaren hebt gezocht. Iets waarvan je bezoek vraagt wat het is, en dat je dan moet laten zien hoe het werkt. Een kladversie van een testament (waarmee je verder niets doet omdat de notaris te duur is, denk je; maar je hebt dat nooit gecheckt). Sleutels van een aantal vrienden. Een volstrekt lege zolder.)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s