een zonnige middag, ergens

 

Ik stond met mijn bloemen in de hand voor de deur en belde aan. Het duurde even voor ik doorkreeg dat er niemand thuis was. Hier had ik geen rekening mee gehouden. Terwijl ik toch langzamerhand wel moest weten dat als ik de mogelijkheid had overdacht dat er wel eens niemand thuis zou kunnen zijn, er iemand thuis geweest was. Het je voorstellen van een leeg huis maakt dat lege huis in werkelijkheid onwaarschijnlijk, zo niet onmogelijk, dat was al zo vaak gebleken; wie kan er nu de toekomst voorspellen? Maar je ziet een mogelijkheid over het hoofd en ja hoor, daar sta je voor een gesloten deur.

(En dan moet je wel ruim van tevoren de uit te sluiten mogelijkhe­den overdenken; als je met je bosje bloemen het station ver­laat, op de plattegrond kijkt waar je moet zijn en pas dan denkt: o god, je zal zien dat er straks niemand thuis is, dan is het te laat, dan heb je geen enkele garantie dat er straks iemand thuis is).

En wat nu, een briefje in de brievenbus gooien? Ik was hier, niemand thuis. Ik keek omhoog of ik iets zag bewegen. Een gordijn dat plotseling terugviel, een raam dat dicht klikte, de weerkaat­sing van zonlicht in een brillenglas, maar nee. Al waren er mensen binnen, het was geen lopend verhaal, of een film, zodat de noodzaak zich van dergelijke signalen te bedienen geheel afwezig was.

Wat deed ik toen? Liep ik terug naar het station, bleef ik voor de deur zitten wachten? Propte ik het boeket langzaam en weloverwogen in de brievenbus, inwendig grinnikend bij de gedachte dat ik reddeloos verloren zou zijn als iemand nu de deur opende? Ik zou het bij god niet weten. Het huis had een stoep, dat wel. En de straat was zonovergoten. Maar hoe het daar heette, geen flauw idee.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in schrijven. Bookmark de permalink .

Een reactie op een zonnige middag, ergens

  1. Kees van Dijk zegt:

    Dit is een redelijk briljant stuk, Rob. De kern daarvan is volstrekt duizeligmakende passage:
    `Het je voorstellen van een leeg huis maakt dat lege huis in werkelijkheid onwaarschijnlijk, zo niet onmogelijk, dat was al zo vaak gebleken;’

    Wat het vervagende effect van deze zin op het stukje is, vind ik moeilijk definieerbaar. Maar de lezer raakt op een verbazingwekkende wijze het spoor heerlijk bijster. Dus: briljant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s