stemmen op rafaël

 

Met H. naar Haarlem, naar de Rafaël-tentoonstelling in het Teylers Museum. Twee schilderijen, voor de rest tekeningen en voorstudies, ook van leerlingen. Vijftien, twintig jaar geleden zou dit een kleine, gespecialiseerde tentoonstelling zijn geweest (‘De tekenaar Rafaël en zijn school’), nu is er een blockbuster van gemaakt met veel ophef en kaartverkoop via internet.

Het is dan ook niet niets, de tentoonstelling is mooi ingericht, de tekeningen zijn prachtig, je kreeg bij je kaartje een kleine catalogus, alle medewerkers waren vriendelijk en opgewekt, alsof ze de dag met een xtc-tablet waren begonnen (als dat zo is: goed idee, zouden meer musea moeten doen), en wanneer zie je nou überhaupt iets van Rafaël in Nederland – maar toch, misschien hebben ze iets te hard geprobeerd er iets van te maken.

Zo hadden de tentoonstellingsmakers erg hun best gedaan om de bezoekers te betrekken bij de discussie of bepaalde tekeningen aan Rafaël of aan een van zijn leerlingen moesten worden toegeschreven. Midden in een van de zalen stond een groot paneel met vier beeldschermen en een reproductie van een van de omstreden tekeningen, een schets van drie hoofden. Op de onderste twee beeldschermen gaven twee deskundigen,  een conservator van Teylers en een conservator van het Albertinamuseum uit Wenen, hun commentaar. Volgens Teylers was de tekening van Rafaël, Albertina was niet overtuigd. Op de bovenste beeldschermen waren twee andere personen afgebeeld: Rafaëls bekende portret van Paus Julius II en een portret van Rafaëls leerling Giulio Romano. Verbazingwekkend genoeg deden ook die twee hun zegje: terwijl hun geschilderde monden mee bewogen met hun woorden, mengden ze zich in vlekkeloos Nederlands in de discussie van de twee conservatoren. Ze knipperden er zelfs met hun ogen bij.

Dat was eh… hoe moet je het noemen, behalve verbazingwekkend; onverwacht? Overdreven? Ook het woord ‘wanhopig’ dringt zich op. Bij het paneel was een stemmachine geplaatst, waarop we konden aangeven of we dachten dat de bediscussieerde tekening wel of niet van Rafaël was. Je kon alleen maar JA of NEE stemmen, er was geen knop voor ‘alsof we daar een gefundeerde mening over kunnen hebben met de beperkte informatie die we de afgelopen minuten te horen hebben gekregen, en die voor een deel dan ook nog afkomstig was van pratende schilderijen’, dus ik heb me van stemming onthouden. Niet iedereen was zo ouderwets. De tussenstand was 53 % JA, 47 % NEE.

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s