de fietsenstalling met het menselijk gezicht

Het was tijd voor een herfstwandeling en dus hadden we besloten van station Baarn naar station Hilversum-Noord lopen. Door een dure buitenwijk liepen we Baarn uit. Mooi weer, goede schoenen, brood mee, routebeschrijving uitgeprint, wat kon er misgaan? Toch nog wel iets.

Nadat we kasteel Groeneveld achter ons hadden gelaten, aten we een boterham. We keken uit over een klein weiland, omringd door bos. Aan de overkant van het weiland stond bij de bosrand precies zo’n bankje als waarop wij zaten. ‘Straks zien we onszelf daar uit de bosrand komen om op dat bankje een boterham te eten,’ zei ik tegen Wandelgenoot.

Die opmerking was de kosmische orde waarschijnlijk net iets te veel, want daarna verdwaalden we hopeloos. De routebeschrijving schoot opeens in de overdrive, dat scheelde ook. ‘Op volgende brede kruising rechtsaf. Na 75 meter linksaf. Op brede bosweg, rechtsaf. Op brede kruising rechtdoor. Na ruiterpad, eerste pad linksaf. Eerste pad rechtsaf. Aan het eind linksaf.’ Ik kreeg de neiging ‘Wacht nou even!’ te roepen; want als je even niet oplet, of twijfelt (‘Is dit nu een brede kruising of niet’) heb je geen idee meer waar je je precies bevindt.

Op een gegeven moment kwamen we weer bij het bankje uit waarop we eerder die boterhammen aten, een kleine wraak van de kosmos. Maar wat maakte het uit, ook de paden die de routebeschrijving buiten beschouwing had gelaten lagen er ook mooi bij, we komen altijd wel ergens uit, en kijk nou, een ruiterpad, waar is die routebeschrijving? Eerste pad linksaf dan maar.

Alles leek weer te kloppen, zie je wel, we lopen langs het spoor, en liep de route niet een heel eind langs het spoor? Het leek te mooi om waar te zijn en dat was het dan ook, in plaats van Hilversum liepen we Baarn binnen. Door dezelfde dure buitenwijk liepen we dus maar weer terug richting station. In mijn jaszak hoorde ik de routebeschrijving zachtjes lachen. Op het station zagen we de trein naar Amsterdam net wegrijden. Wel bleek  de fietsenstalling een menselijk gezicht te hebben.

U. van Harte Welkom vonden we een vreemde naam voor een beheerder van een fietsenstalling. ‘Maar we zijn in Baarn,’ zei Wandelgenoot, ‘dus dubbele namen kun je hier verwachten. En die U. staat waarschijnlijk voor Ursula, kijk maar naar de foto.’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, wandelen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s