the world’s gone wrong again,/ i need your lullaby

please grow old

‘Er valt nog zo veel te ontdekken!’ – je hoort de intonatie erbij, je denkt aan positief ingestelde protestant-christelijke jeugdleiders en krijgt direct een hekel aan de spreker, ook al ben je dat in dit geval zelf.

Je hebt nog gelijk ook, er valt inderdaad nog het een en ander te ontdekken. Het is alleen zo dat de ontdekking zelf vaak het hoogtepunt van het proces is. Je kunt het aanschaffen, hamsteren, beluisteren, verorberen, archiveren, maar als je ’t eenmaal in bezit hebt, wordt het teleurstellend normaal.

En kijk, daar is die jeugdleider weer, inmiddels blijkbaar onder de invloed geraakt van irritatie veroorzakende vaag-oosterse ideeën: ‘Misschien is de vreugde van de ontdekking wel het grootst wanneer je je vondst meteen weer de vrijheid geeft en met lege handen en lichte tred je wandeling vervolgt.’

Maar je zou hem nog bijna gelijk geven. Een paar weken geleden ontdekte ik de muziek van Robert Wyatt. Ik zat naar porno te kijken en dacht: laat ik dat gehijg wegklikken en vervangen door muziek. De radio stond op de Belgische klassieke zender en ik viel midden in een vreemd, beverig gezongen lied, klassiek kon je het niet noemen, fascinerend was het wel, en het werd gevolgd door nog zo’n vreemd fascinerend lied. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik wist ook niet wie ik hoorde. Het was Robert Wyatt, bleek bij de afkondiging. Ik moest hem googelen want de naam zei me niets, al had ik dertig jaar geleden wel ooit een lp van Soft Machine in de opruiming gekocht.

Vervolgens deed ik wat je dan vervolgens doet; ik luisterde op YouTube en Spotify naar zijn muziek. Op YouTube stonden een paar complete albums en ontroerende live-opnames. Op Spotify stond veel, zo niet alles. (Op mijn gratis Spotify werd de muziek steeds onderbroken door advertenties waarin een enthousiast meisje riep: “Als je de rest van je leven nog maar naar één nummer zou mogen luisteren, welk nummer zou dat zijn?” Een verschrikkelijke vraag, waarover ik niet wilde nadenken.)

Ik bleef naar Wyatt luisteren, het bleef vreemd en fascinerend. De speakers die ik op mijn laptop heb aangesloten zijn niet zo goed als de speakers van mijn installatie, bovendien wilde ik de muziek hébben, en dus bestelde ik bij bol.com de cd Cuckooland (omdat daar ‘Lullaby for Hamza’ opstond, een van de vreemde nummers die ik op de Belgische radio had gehoord.)

Nou ja, vier dagen later kwam die cd en kon ik hem in de cd-speler stoppen en toen viel het dus tegen. Eindelijk goed geluid! Ja, maar het klonk niet hetzelfde als wat ik tot dan toe had gehoord. Vreemd genoeg klonk het ieler, met meer afstand tussen mij en de muziek. Misschien wat het allemaal wat mager geproduceerd, en viel dat met een goed systeem eerder op dan via de laptopboxjes.

Maar het lag natuurlijk niet alleen aan het geluid. Je zou er zo een kerstpreek tegen het vergaren van bezit van kunnen maken. Handhaaf het ontdekkend luisteren, tussen de advertenties door desnoods, daarna begint het bezittend luisteren en is de lol er gauw af. Kijk, nu heb je de cd, gefeliciteerd. Het zou een begin zijn, maar het voelt als een eindpunt.

Ook al omdat in het cd-boekje de teksten staan afgedrukt. Het tekstboekje, voorheen het tekstvel – eigenlijk is dat toch ook maar een vervelende uitvinding. Opeens worden de teksten ruw gescheiden van de muziek, waarmee ze net nog een onverbreekbare eenheid vormden. Er zijn maar weinig teksten sterk genoeg om deze operatie te kunnen overleven. Robert Wyatt heeft mooie regels (‘You’re terrific when you’re drunk/ I like you mostly late at night/ You’re quite alright’) maar je moet ze hem zelf horen zingen. En hoe onttoverend zo’n tekstboekje kan werken bleek toen de smeekbede ‘Please grow old’, die in het nummer ‘Forest’ als een melancholische mantra steeds weer wordt herhaald, neer bleek te komen op de nuchtere mededeling ‘Trees grow tall’.

‘Kom op, stel je niet aan, zo is het wel weer genoeg!’ Ja, je hebt gelijk, de aanval is de beste verdediging, ik moet gewoon nog een paar cd’s van hem bestellen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in muziek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op the world’s gone wrong again,/ i need your lullaby

  1. Robert Gillesse zegt:

    Ik kan je – al durf ik t nauwelijks – Shleep (geen typo) aanbevelen en verzamelaar His Greatest Misses.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s