recensie alles komt goed

Jaap Goedegebuure in Het Financieele Dagblad van vandaag (met dank aan Viktor Frölke voor de scan, klik op foto voor vergroting):

het financieele dagblad 22 12 2012

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Alles komt goed en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op recensie alles komt goed

  1. Kees van Dijk zegt:

    `Alles komt goed’ is een heel raar boek. Dat is een compliment.

    Je leest een verhaal over twee echtelieden die elkaar even niet zien, en daardoor een evaluatie van hun relatie kunnen toelaten: uiteindelijk misschien een misverstand, die verstandhouding, dat huwelijk, op de lange termijn bezien. Maar welk huwelijk is dat niet? Een gevolg van toevalligheden. Fijn om Dexie’s Midnight Runners weer eens te horen noemen. Het meisje in het boek krijgt ineens een plaats: Eileen. `Come on, Eileen!’ Je kan iets van je leven maken mét zonlichtallergie. Zelfs Dexy leeft nog, ondanks allerlei mankementen (perfectionisme o.a.). Overigens is het huwelijk met al zijn onvolkomenheden volkomen natuurgetrouw en invoelbaar beschreven. Dus: een boek voor mensen in een klemmende relatie, op en top.

    Maar intussen gaat het daar dus niet om. Er is iets geks aan de hand in dit boek. Terwijl je leest over de loop der dingen, en over de beoordeling daarvan, ontspint zich een ragfijn netwerk van aannames over de vrouw Laura en de man Rudolf, vanuit de wederzijdse hoofdstukken. Hun afzonderlijke overwegingen in de loop van het boek lijden aan iets. Een gebrek aan slagvaardigheid en alertheid. Ze handelen eigenlijk niet; ze lossen niets op, ze …. eehhh, ja wat doen ze nou niet? Alles wat voor de hand ligt in een crisissituatie, en daar is toch wel sprake van, in wezen, doen ze niet! Dus: de lezer raakt geïrriteerd, schopt met zijn linkerpoot als op de buis een speler iets niet handig doet; dat ongeveer. Heb ik niet eens een bord op schoot op zondagavond. Verfoeilijke beeldspraak, natuurlijk. Het gaat tenslotte niet om voetbal maar om echte literatuur. Jazeker.

    Het achterlijk briljante van dit boek is het volgende: het gaat nergens over! Als je het uit hebt kan je maar één conclusie trekken: ik heb niks gelezen, 480 pagina’s lang. Er is een zeepbel gesmeed via de afwegingen van de hoofdpersonen; maar het is volkomen onduidelijk wat ik heb gelezen. Dat hele verhaal van die moeizame wat oudere echtgenoten: een fata morgana! Ik heb niets in handen, en dus implodeert het boek. Je weet niets, als je het uit hebt. Alles is fictie en hypothetisch. Toch heb je een spannend boek gelezen. Nergens over.

    Het is zo gek: in de hele roman nemen de hoofdpersonen op een of andere manier alles for granted, qua realiteit; dit is droomlogica! Met wonderbaarlijk mooi resultaat.

    Leve de slotscène: alles blijkt te vangen in de scène van een labyrinth. Zij boven, hij beneden. Hij is de weg kwijt, zei heeft alle overzicht. Komt alles goed? Geen idee; er is geen enkel perspectief waar dan ook op in dit boek aanwezig. Wij hebben niets gelezen, 480 pagina’s lang, en dat was schitterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s