eerste kerstdag jouw ouders

P1010340

De namiddag van 25 december, in de trein naar Naarden-Bussum. Aan de overkant van het gangpad zitten een jongen en een meisje tegenover elkaar. De jongen is een beetje pafferig, het meisje heeft lang donker haar en een smal, serieus gezicht. Beiden zijn midden twintig en dragen mooie kleren. Ongetwijfeld zijn ze onderweg naar een kerstdiner.

Het meisje is nerveus. ‘Als ik straks iets weiger bij het eten,’ zegt ze, ‘dan zeg ik dat dat is omdat ik pas ziek ben geweest.’

De jongen antwoordt dat ze niets hoeft uit te leggen en dat het allemaal goed gaat komen. Het meisje houdt vol. ‘Dan zeg ik gewoon dat ik ziek ben geweest. Dat kan toch? Of vinden ze dat raar?’

De jongen is zelf ook een beetje gespannen, maar doet zijn best haar geruststellend toe te knikken. ‘Natuurlijk niet,’ zegt hij. ‘Dat begrijpen ze best.’ Hij grijpt haar hand. Het zal de eerste keer zijn dat hij dit meisje met kerst meeneemt naar zijn ouders.

Even later haalt het meisje een camouflagestift uit haar tas. Ze buigt zich voorover en werkt met een gespannen uitdrukking wat rode vlekjes op het gezicht van de jongen weg. Ze lachen allebei een beetje schuw. ‘Je moeder ziet het meteen,’ zegt de jongen. Hij probeert achteloos te klinken.

Het zijn dus háár ouders naar wie ze onderweg zijn, en opeens krijgt wat het meisje over het eten zei een dramatischer lading. Ik krijg meteen een hekel aan de ouders die dit meisje zo nerveus maken. Ik zou haar willen toeroepen dat ze zich niet zo druk moet maken en dat ze in ieder geval die camouflagestift moet weggooien. Maar ik ken ze niet en hou mijn mond.

Net als ik stappen ze uit in Naarden-Bussum. Ik hoop dat ze het kerstdiner hebben laten schieten, dat ze alleen zijn uitgestapt om de eerstvolgende trein terug te nemen, dat ze thuisgekomen meteen in bed zijn gedoken om daar de rest van de kerstdagen niet meer uit te komen, dat ze met z’n tweeën naar dvd’s van HBO-series hebben gekeken tot het ze de neus uitkwam, dat ze hun familie belden dat ze ziek waren, of dood, en dat ze nooit meer zouden terugkomen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s