‘Bart Millenaar, Gerwin van der Werf, Arie Storm en Fleur Speet zullen je missen.’

UIT-bord

Dat was nog helemaal niet zo eenvoudig, om met facebook te stoppen.

Goed, na een paar dagen heerst er vooral opluchting. Niets tegen kerstbomen en babyfoto’s, facebook is goed waarvoor het ooit was bedoeld, maar die hele wolk van schrijvers, would-be schrijvers, redacteuren, recensenten en lezers waarvan ik deel uitmaakte, die mix van zelfpromotie, gevatheid en passieve agressie begon me op de zenuwen te werken, zeker ook omdat ik uiteraard in een spiegel keek.

Het was de wolk zelf, eerder dan de individuen waaruit die bestond – ook al zaten daar merkwaardige schepselen bij. Het werd allemaal te leuk, te routineus, te koket, te gevat. Je bedelt om aandacht en anderen bedelen om jouw aandacht. Eigenlijk zouden ze facebook moeten herdopen in ‘Kijk mij eens’.

Een van de redenen om er mee te stoppen was dat de facebookvrienden die ik daadwerkelijk kende, in het echt meestal leuker en interessanter waren dan op facebook. Een andere reden was dat de muizenissen van de facebookvrienden die ik niet persoonlijk kende, me steeds meer gingen tegenstaan. Waarom voelden ze de behoeften alles te delen met onbekenden? Nogmaals, ik bleef in die spiegel kijken.

Het was te gemakkelijk, en iedereen bleef maar zo’n beetje hetzelfde doen. Behalve een spiegel was het tweeënhalf jaar lang ook een aangenaam lauw bad. Misschien met een iets te hoog gehalte zelfgenoegzaamheid, maar dat was niet het ergste; op een gegeven moment begin je door te krijgen dat al die tijd het water niet is verschoond. En wat je dan allemaal niet ziet rond drijven als je er eenmaal op let! ‘Te vreeslijk om zich in te verdiepen,’ om de dichter te citeren.

En net als ooit met alcohol: ik ben te verslavingsgevoelig om te kunnen minderen. Dan dus maar de stekker eruit. Tot mijn schrik duurde het wel even voor ik daartoe daadwerkelijk overging; een paar keer deinsde ik terug.

Maar dat het nog helemaal niet zo eenvoudig was om facebook te verlaten, kwam ook door facebook zelf. Ze laten je niet zomaar gaan. Terwijl je bezig bent je account te deactiveren, bieden ze je allerlei ontsnappingsmogelijkheden om de procedure af te breken en alles bij het oude te laten. En zodra ze door hebben dat het je ernst is, nemen ze hun toevlucht tot serieuzer maatregelen. Toen het me al bijna gelukt was mijn account te deactiveren, verschenen er opeens de uitvergrote profielfoto’s van vier facebookvrienden in beeld, met het onderschrift: ‘Bart Millenaar, Gerwin van der Werf, Arie Storm en Fleur Speet zullen je missen.’ Met daaronder een oproep om ze een bericht te sturen.

Een zwager, een schrijver en twee recensenten. Geen idee welk ingewikkeld algoritme facebook heeft gebruikt om juist bij dit kwartet uit te komen, maar voor mij was het een vervreemdend geval van bien étonnés de se trouver ensemble.

Ik stuurde ze geen bericht, maar ging verder met de procedure. Ik moest nog een vrijwel onleesbare code in een vakje intypen, daarna vinkte ik aan dat ik in de toekomst geen mailtjes meer van ze wenste te ontvangen, en toen was het klaar. Ik was weg. Prompt kreeg ik een mailtje van facebook met de mededeling dat ik met één klik mijn account weer kon herstellen. Op dat moment begon ik me angstig af te vragen of ik facebook ooit mijn telefoonnummer had gegeven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op ‘Bart Millenaar, Gerwin van der Werf, Arie Storm en Fleur Speet zullen je missen.’

  1. Marieke zegt:

    Het is nog helemaal niet eenvoudig om hier een duimpje te posten.

  2. Lammert zegt:

    Ik mis je ook, maar je zet me wel enorm aan het denken.

  3. Edwin zegt:

    Het feit dat mensen stoppen met faceboek zo belangrijk vinden dat ze er in een blog over schrijven…. over wat en wie zegt dat wat?
    Bovendien is deze blogpost “all over” Facebook. Dus helaas, het is je niet gelukt te stoppen. Geprobeerd, maar gefaald.
    Trouwens, nog treuriger: Je Facebook-account is, na alle moeite die je er in stopte, niet inactief. Zoals je zelf al aangaf kan je het met één muisklik herstellen. Maar het gaat verder: je bent nog steeds te vinden op Facebook, via Google, Bink etc. En anderen kunnen je nog steeds in hun “posts” vermelden.
    Je hebt, met andere woorden, een onuitwisbare indruk achtergelaten. Je fifteen minutes of fame zijn tot in het oneindige verlengd! En er is niets wat je daar aan kunt doen!
    Maar of dat erg is…………, dat beslis alleen jij.
    Succes met het wegblijven van Facebook. Alle goeds voor 2013 en de rest van de eeuwigheid.

    • Beste Edwin, ik ken je niet en ik begrijp je licht overspannen toon niet helemaal, maar dat mensen op facebook doorlinken naar mijn blogpost, zegt natuurlijk niets over het slagen of falen van het deactiveren van mijn account. En dat anderen mij nog steeds kunnen vinden en vermelden, dat is hun zaak. Ik heb mijn account gedeactiveerd, daar gaat het om. Als ik in een bos heb gelopen hoef ik ook niet al mijn voetsporen te hebben uitgewist om te kunnen beweren dat ik me niet meer in dat bos bevind.

      “Het feit dat mensen stoppen met faceboek zo belangrijk vinden dat ze er in een blog over schrijven…. over wat en wie zegt dat wat?” Dat zegt iets over waar mensen hun blogs zoal voor gebruiken, bijvoorbeeld voor het schrijven over dingen waar ze zich mee bezig houden. En blijkbaar vind jij dat dan weer belangrijk genoeg om op te reageren. Zo gaan die dingen.

  4. Fleur Speet zegt:

    Ik mis je daadwerkelijk hoor Rob! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s