transportmiddelen uit de prehistorie

Druk bezig aan een redactieklus, iets met non-fictie, en in een hoofdstuk duikt opeens de Daffodil op. De Daffodil! Mijn vader heeft lang in Dafs gereden, eerst, in de jaren zestig, in een rode Daffodil, daarna in een donkergrijze Daf 44, en begin jaren zeventig kocht hij bij de Daf-garage in Nijverdal een Daf 55 stationcar. Die auto was gespoten in een kleur waarin felroze en feloranje zich hadden verenigd en die ik daarna nooit meer ergens heb gezien, alsof zowel natuur als industrie hadden besloten dat deze tint te verschrikkelijk was om ooit nog te worden toegepast.

daf

Dit is een bekende en lichtelijk verontrustende reclametekening voor de Daffodil. Het verontrustende zit hem in de afmetingen van de passagiers. Afgaande op mijn eigen ervaringen als passagier in een Daffodil hebben deze mensen net niet de goede verhoudingen. Ze zijn iets te klein, er is iets te veel ruimte om hen heen. Waarschijnlijk zijn het aliens die bij hun transformatie tot aardbewoners een kleine, maar cruciale rekenfout hebben gemaakt. Nu zijn ze ongetwijfeld op weg om de wereldheerschappij op te eisen.

De tekening is gemaakt door Charles Burki (1909-1994), jarenlang de vaste illustrator van Daf. Hij blijkt ook de maker te zijn van de gedetailleerde tekeningen op de Daf-kalenders die in 1970 en 1971 op de zolderkamer hingen die mijn broer en ik deelden. De kalender van 1970 ging over transportmiddelen in de prehistorie, die van 1971 over transportmiddelen in de toekomst. Van de eerste herinner ik me een tekening van een reusachtige, door oermensen ingespannen dinosaurus die een tros bananen werd voorgehouden in de hoop dat dit hem in beweging zou zetten. Van de tweede kalender vond ik op internet dit plaatje:

charles burki daf kalender 1971

Kijk je vervolgens op Wikipedia, dan vang je een glimp op van een leven:

 In 1938 vertrok Burki met zijn vrouw naar Nederlands-Indië waar ze tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Japanners werden gevangen genomen; een periode die hij in diverse tekeningen vastlegde. Burki zat 14 maanden in een kamp bij Bandung, waarna hij als gevangene op transport werd gezet naar Japan. Tijdens dat transport overleefde Burki het zinken van het schip Tomahokoe Maroe na een aanval door de Amerikanen. In de Japanse stad Nagasaki belandde hij vervolgens in een werkkamp waar hij de atoomaanval overleefde.

Het is bijna ongepast, om dat op zo’n terloopse manier tot je te nemen. Na de oorlog werd Burki  bekend met zijn boek Achter de Kawat, waarin hij de tekeningen uit zijn kamptijd had verzameld. ‘Zijn romige pin-ups in de stijl van Vargas hangen nu in bordeel Yab-Yum,’ schreef de Volkskrant in 1997. Voor de oorlog nam Burki zijn vrouw achterop zijn motor mee op huwelijksreis naar Italië. Ik las ergens dat hij de Daf eigenlijk maar een tuttig autootje vond.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kind van de verzorgingsstaat, kunst, leven en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op transportmiddelen uit de prehistorie

  1. Aragog zegt:

    Dafjes waren geweldig! Tot een jaar of 15 terug heb ik er altijd in gereden, ik kocht steeds een ouwetje op, en reed die dan helemaal af. Vooral als de automatische transmissie het begaf was het einde verhaal. Voor rond de 500 gulden had ik dan weer een paar jaar een auto met een eigen karakter die geweldig snel optrok, sterke motor, en het reed super! Ik mis ze echt…

  2. 3Nerds zegt:

    Ik heb nog zo’n kalender

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s