‘to say the least, i’m truly disappointed’

mogelijke memoires 

Je bent blij als je op een longlist staat (in dit geval die van de Gouden Boekenuil), maar als je dan de shortlist niet haalt, heb je de volgende dag toch een kleine kater, ik tenminste wel, en ik besloot die kater te verzachten op de manier waarop ik vroeger de echte katers verzachtte: door Herman Brusselmans te lezen.

En omdat ik toch naar buiten moest, besloot ik zijn laatste boek te kopen, Mogelijke memoires, want daar had ik iets goeds over gelezen.

Het werk van Brusselmans is een trein die maar door raast en waaraan elk jaar een of twee nieuwe wagons worden gekoppeld. Al die wagons lijken op elkaar, en al zijn volgens veel trainspotters de vroegere wagons beter (‘de eerste klasse bevindt zich voorin de trein’), toch koop je zo nu en dan toch weer een kaartje om een eindje mee te rijden.

Soms word je dan verrast. Mogelijke memoires is een boek als een kerkhof. Het is een knekelhuis waardoorheen een gure wind blaast en midden in dat donkere tochtige hol zit Brusselmans als een bezetene te schrijven.

De verteller begint zijn memoires met eindeloze lulverhalen over verzonnen familieleden. Hij loopt er zelf ook in rond, in die verhalen, als opgroeiende wijs- en snotneus met een volwassen gemoed en vocabulaire. Melig en langdradig als altijd,  maar, ook als altijd, met de geniale flitsen waardoor je toch verder leest. Niemand schrijft zoals Brusselmans, en dat is maar goed ook, maar het is ook goed dat er tenminste één iemand is die het wel doet.

Maar kijk – halverwege het boek is Brusselmans zelf ook klaar met zijn verhaal, en in het lange hoofdstuk dat de tweede helft van de roman beslaat, hoofdstuk Veertien, neemt hij afscheid van zijn verzonnen familie en begint hij vol afkeer de nachten te beschrijven waarin hij dat veertiende hoofdstuk schrijft.

Bijna tweehonderd bladzijden eenzaamheid, invallen, uitvallen, verdriet, gemis (zijn vrouw is bij hem weg), gefoeter en geouwehoer. Soms rust daar Gods hardhandige zegen op, soms ontbreekt die volledig, het is meeslepend, frustrerend en uitputtend. Nacht volgt op nacht, elke bladzijde lijkt op de volgende en de vorige, gevuld met variaties op steeds weer dezelfde thema’s, het is muziek die eindeloos doorgaat en toch en toch en toch – juist die herhaling werkt verslavend, je zou willen dat het doorging, je zou op het hoofd van de schrijver aangesloten willen zijn (denk je even). Mogelijke memoires is het Boek van het Laatste Hoofdstuk. Brusselmanfans zullen shirts met rugnummer 14 gaan dragen.

Maar op een gegeven moment houdt deze ellenlange nachtelijke monoloog vanuit de werkkamer van de schrijver dan toch op. Een boek eindigen met een slotmonoloog, dat zagen we al eerder, maar dit is toch heel wat anders dan de slotmonoloog van Molly Bloom, al was het alleen maar omdat Brusselmans gewoon leestekens gebruikt. En uiteraard eindigt hij zijn monoloog niet met een levensbevestigend ‘Ja’ maar (spoiler alert) met de woorden ‘onmogelijk teleurgesteld’.

Zodat ik toen ik het boek uit had opeens met ‘Disappointed’ van Morrissey in m’n hoofd zat – muziek die bij die katers van vroeger hoorde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, lezen, muziek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s