mantelzorg

 

Met mijn boodschappen liep ik het verzorgingstehuis binnen. Ik groette de receptioniste en liep langs de kapsalon de gang in, in de richting van de Grote Zaal. In de gang stond een slordige rij rollators, in de zaal waren de gordijnen al dichtgetrokken, de wekelijkse videomiddag stond op punt van beginnen. In het schemerlicht binnen zag ik de oude hoofden, de vermoeide, lege blikken, de witte permanentjes waar de hoofdhuid doorheen schemerde. De film werd gestart, de voice-over stond goed hard. ‘De woestijn…. In de wijde omtrek is hier geen leven te bekennen…’

Ik liep verder het gebouw in.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s