hitchcock in haarlem

 

We waren in Haarlem om de verjaardag van Metsike te vieren en aan het einde van de middag zaten we met z’n allen aan twee tegen elkaar aangeschoven tafels op een terras aan de Oude Groenmarkt, met boven ons de zon die zich opeens weer herinnerde dat hij niet alleen een rol speelde in de lichtvoorziening, maar ook in het verspreiden van  warmte.

Net als de kernen van al die andere Hollandse steden is het centrum van Haarlem net een verdieping lager dan Amsterdam, zodat je meer hemel hebt, en bovendien lijkt Haarlem veel meer van de Haarlemmers dan Amsterdam ooit van de Amsterdammers zal worden. Ik heb het dan niet over de toeristen, die in Amsterdam nu eenmaal massaler aanwezig zijn dan in Haarlem, maar over het hart van de stad, het centrale plein. Je kan je zomaar voorstellen dat Haarlemmers afspreken om naar de Grote Markt te gaan, om iets te drinken bijvoorbeeld, of naar de Bavo, of de Vleeshal.  De Grote Markt is een mooi plein met terrassen en prettige bebouwing en wat al niet. Welke Amsterdammer maakt nu ooit plannen om ‘naar de Dam’ te gaan? Ja vroeger misschien, toen onrecht nog werd bestreden met demonstraties. Maar wat heb je er als Amsterdammer verder te zoeken? De Dam is een wezenloos plein, met niets, dat de vorm heeft aangenomen van grauwe gevels en cafés voor toeristen. Natuurlijk staat dat paleis er, maar juist dat gebouw is de dode hoek van het plein, omdat er gewoon te weinig in gebeurt.

Dat doodse paleis had dan ook een stadhuis moeten blijven. Misschien moeten we het later dit jaar op de nieuwe koning proberen te heroveren; eindelijk een goede reden om naar de Dam op te rukken.

Maar vooralsnog zaten we op het terras in Haarlem, en opeens hoorden we meeuwen boven onze hoofden. Meteen moest ik denken aan de meeuwen uit The Birds van Hitchcock, die schreeuwden precies zo – en meteen bedacht ik dat Amsterdamse meeuwen dus anders schreeuwen dan Haarlemse, omdat ik Amsterdam nooit die klankassociatie met The Birds krijg, terwijl ik er toch vaak genoeg meeuwen hoor schreeuwen; zo kwamen ze van de winter vaak met tientallen tegelijk op mijn balkon langs om mijn oude brood op te eten. Amsterdamse meeuwen maken een lager geluid, en ze zijn schor, als studentes die op de sociëteit te lang tegen elkaar aan hebben staan schreeuwen.

Misschien bestaat er verschil tussen land-  en zeemeeuwen, opperde iemand van ons. Of misschien is er in Amsterdam meer lawaai, en hebben de meeuwen hun geluid aangepast om nog een beetje gehoord te worden; bij koolmezen zijn ooit dergelijke aanpassingen waargenomen.

Hoe dan ook, de Haarlemse meeuwen klonken – – ik zou bijna schrijven: welluidender, maar dat is voor meeuwen een iets te genereuze term. Ze klonken scherper, melancholischer, meer zoals meeuwen zouden moeten klinken, onbedorvener misschien wel.

Al zou het natuurlijk ook kunnen dat er in Haarlem de laatste jaren een aantal openluchtvoorstellingen van The Birds heeft plaatsgevonden en dat de meeuwenpopulatie zijn geluid aan de filmmeeuwen heeft aangepast – ongeveer op dezelfde manier waarop de Amerikaanse maffia zijn gedrag ooit afstemde op de maffiosi uit The Godfather.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op hitchcock in haarlem

  1. Kees van Dijk zegt:

    Inderdaad, meeuwen in Haarlem klinken anders. Eigenlijk hoor ik meeuwen in Amsterdam zelden. Toevallig afgelopen week wel, als of ik in Haarlem was. Ze ervoeren ineens de echte lente en waren blij.

    Voor mij is dat Haarlemse meeuwengeluid een zeker teken van de nabijheid van duinen en zee, waar ze zich echt fijn voelen. In Zandvoort is dat nog sterker, en in de Kennemerduinen. In Amsterdam komen ze alleen als ze eten zoeken.

    Bovendien zijn ze verder weg in de Amsterdamse lucht, door de hogere gevels. In Zandvoort is de gevelhoogte nog lager.

    In Haarlem vallen ze wel eens aan als ze een nest hebben. Als ik dan op het balkon van mijn moeder stond te roken werd er alarm geslagen en kwamen er hulptroepen; dat klinkt trouwens nog heel anders; niet blij, maar boos en bang: komen! gevaar! In deze club was dan de aanstaande vader degene die de aanvallen uitvoerde; de rest was secondant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s