zijpaden negeren

P1010542

Van Baarn naar Lage Vuursche gelopen. Het was een mooie dag. De blaadjes aan de bomen waren nog nieuw en hadden in het scherpe zonlicht een metallic groene glans. We waren nog maar net onderweg of we kwamen Paleis Soestdijk tegen.

P1010544

Ik had dat nooit eerder gezien, niet in het echt tenminste. Meteen zag ik tv-beelden voor me van die rare defilés op Koninginnedagen uit de jaren zeventig, met het commentaar van Dick Passchier, alles in de slow motion waarin het zich daadwerkelijk voltrok, met bloemen, huisvlijt, langs marcherende kaasboeren en harmonieën, en de wuivende familie op het bordes; mijn ouders hadden destijds een zwart-wit-tv, daardoor lijkt het nog langer geleden dan het daadwerkelijk was – vooroorlogse herinneringen bijna, behalve dat er in de tussentijd geen oorlog is geweest; niet hier, tenminste.

Wandelgenoot had nergens last van, die was te jong om zich ook maar één enkel defilé te kunnen herinneren. Voorbij het paleis liepen we een stiltegebied binnen. We begrepen het logo dat op het bord stond niet.

P1010545

Volgens mij was het een uit het water oprijzende vulkaan met lichte bewolking. Wandelgenoot zag er een perspectivisch weergegeven gebied in. Dat had tenminste nog iets met het thema te maken, al bleef de aanwezigheid van de golfjes een raadsel. Het begeleidend schrijven onder het bord meldde: ‘Dit stiltegebied is één van de weinige gebieden in de provincie Utrecht waar u de “stilte” nog kunt ervaren.’ Ze hadden het woord alvast tussen aanhalingstekens gezet, alsof ze er zelf al niet meer helemaal in geloofden. Ten onrechte, want het was er behoorlijk stil. We hoorden groene spechten en zagen een gekraagde roodstaart. De hemel was bijna lichtgevend diepblauw, net boven de bodem zachter, ‘ijsblauw,’ zei Wandelgenoot. We zagen weinig andere wandelaars, maar bij de vogelobservatiehut bij het Pluismeer was het een drukte van belang; allemaal vogelaars die naar de zeldzame rode kwinkslag keken, volgens Wandelgenoot. (Qua verzonnen vogelnamen stond de rode kwinkslag op eenzame hoogte, vonden we.)

De wandeling die we deden, heette De Vuursche, maar had net zo goed ‘Afrasteringen & Hekwerken’ kunnen heten. Voortdurend moesten we afrasteringen en hekwerken volgen dan wel links (of rechts) laten liggen. ‘Volg de afrastering en ga aan het einde rechtsaf.’ ‘U ziet de afrastering weer en gaat vlak ervoor rechtsaf.’ ‘U loopt langs een hekwerk en gaat na 100 meter rechtsaf.’ Achter de afrasteringen en hekwerken lagen paleistuinen of natuurgebieden waar grote witte koeien graasden. Even voor Lage Vuursche kwamen Joop van den Ende en zijn vrouw ons tegemoet fietsen. We liepen dus niet zomaar ergens. Lage Vuursche bleek een verzamelplek voor pannenkoekenrestaurants. Bij de ingang van het dorp hing boven de weg nog een spandoek dat Oranjefeesten aankondigde.

Na de koffie bij ‘De Bosrand’ ( ik verstond: ‘Mijn collega komt u zo slaan’ maar de jongen zei waarschijnlijk: ‘Mijn collega komt zo met de kaart’; in ieder geval kwam zijn collega met de kaart en werden we niet geslagen) liepen we door naar Hollandsche Rading. Dankzij de extra informatie die de routebeschrijving gaf, weet ik nu dat een rading een grens is en dat Hollandsche Rading op de grens tussen Utrecht en Holland ligt. De beschrijving raadde ons aan even van de route af te wijken, want  dan zouden we (‘als u hier het hekwerk even volgt’) rechts om de hoek een grenspaal zien staan. Maar van de route afwijken, daar voelden we allebei niets voor, daar wordt zo’n wandeling alleen maar onoverzichtelijker van. Onze favoriete fragment uit de routebeschrijving was niet voor niets: ‘Rechtdoor lopen, zijpaden negeren.’ Dat leek ons wel een motto waar je ook buiten NS-wandelingen wat mee kon.

P1010547

Het eindpunt van de wandeling, station Hollandsche Rading, ligt aan het baanvak waar ze nog van die mooie betonnen Gotische Bogen over het spoor hebben staan. (Dat die dingen zo heten heb ik niet van mezelf, maar van hier.) In de trein terug zag ik boven het Naardermeer de eerste gierzwaluw van het jaar.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, wandelen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op zijpaden negeren

  1. Bert van Lokhorst zegt:

    Gierzwaluw? Was het geen kalkoenkolibrie?

  2. Metsike zegt:

    Over het stiltegebied-ikoon: misschien zijn het niet ingevulde tekstballonnen op een wandelpad, in perspectief weergegeven. Het resultaat van een ambtenaar met gefnuikte ambities die zich zo nu en dan verliest achter zijn tekentafel.
    Wie weet heeft hij die bewuste dag een heel surrealistische serie afgeleverd en bevinden zich her en der in het land raadselachtige borden die op mysterieuze wijze hun doel bereiken; van zo’n bord word je immers vanzelf stil.

    Metsike

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s