brave new heaven

 

Het hiernamaals speelt zich hier af, onder onze ogen. Neem deze clip, een nummer van The Del Fuegos uit 1986, ‘I Still Want You’. Als ik er nu naar luister hoor ik vooral de dreinerige larmoyantie van iemand die zijn verdriet volstrekt serieus neemt, maar destijds vond ik het een goed nummer. Ik begrijp waarom: de gruizige, grimmige melancholie, het met grote gebaren bezongen grote gemis – daar hield ik toen wel van, bovendien wilde ik zelf óók iemand terug, dat jaar; het was een mooi nummer om je zelf ook gruizig en grimmig bij te voelen. Ik had de single, en ik heb ze later dat jaar nog in Paradiso zien spelen, een van die snoeiharde concerten waarvan je oren nog twee dagen lang bleven piepen. De groep kwam uit Boston. Dit was de enige echte hit die ze ooit hadden.

Ze maakten vier albums, verder succes bleef uit, de broertjes Zanes (de zanger/gitarist en de gitarist) kregen ruzie, de band viel uit elkaar, iedereen ging iets anders doen, tijd verstreek. Maar kijk, in juni 2011 speelden ze voor het eerst in twintig jaar weer samen, in hun thuisstad.

Ze zijn, uiteraard, ouder geworden, de grimmigheid is er ondertussen wel afgesleten. Hier en daar zie je de zanger een fractie van een seconde veranderen in het lichtelijk beschonken jongere broertje van Keith Richards, door zijn lachjes en zijn omhoogrijzende dunne haar. Ze spelen een thuiswedstrijd, dat is duidelijk. Meteen na de intro van hun grootste hit neemt het publiek het over – en luister eens hoe ze dat doen, niet opgetogen of juichend, maar kalm, opgewekt, herkennend, bevestigend.

De band laat het vrolijk verbaasd gebeuren. Op een gegeven moment zet de zanger weer in – maar hij neemt niet de leiding, hij zingt mee met het publiek. Iedereen zingt mee met elkaar, het nummer hangt tussen band en publiek in als een gemeenschappelijke prestatie, en het is (luister naar de toon van het gezang, kijk naar het gezicht van de zanger), totaal van zijn betekenis ontdaan, het is niet meer een lied over frustratie en verlies, het is een gemeenschappelijke herinnering geworden.

Deze gezamenlijke uitvoering is een heropvoering van vroeger, toen de band dit nummer snoeihard dampende zalen in blies en de leden van het publiek het nummer somber en bevlogen meezongen in hun kamertjes in saaie buitenwijken. Het is een herinnering die zo sterk is dat de tijd wordt opgeheven. Het publiek zingt mee met hun vroegere meezingende ik. De bandleden spelen mee met hun vroegere spelende ikken. Het is geen herhaling, hier is meer aan de hand: iedereen is veranderd in de geest van hun vroegere ik. En terwijl ze meezingen begrijpen ze dat, en niemand vindt dat erg, sterker nog, ze zijn het aan het vieren. Hun vroegere ikken zijn dood en hier zijn ze terechtgekomen, er is ter plekke een hiernamaals gecreëerd.

En het is er best gezellig, je zou er zó tussen gaan staan. Dit is dus wat er gebeurt wanneer bands na decennia weer op tournee gaan, dit is dus wat gebeurt wanneer we 80’s of 90’s-feesten bezoeken, dit is dus wat gebeurt wanneer we ’s avonds laat videoclips uit onze jeugdjaren laten langskomen: we creëren ons eigen hiernamaals, hier, ter plekke, nog tijdens ons leven veranderen we in de geest van wie we ooit waren. Kijkend en luisterend worden we postuum. Het is dan toch gelukt: de hemel op aarde! Natuurlijk moeten we daar iets voor inleveren: niet alleen de oorspronkelijke betekenis van teksten die er ooit toe deden (we putten troost uit de herkenning, niet uit de inhoud) maar ook onze toekomst, want we kunnen maar één kant tegelijk opkijken, en in ons zelfgeschapen hiernamaals kijken we niet vooruit, maar terug – tot we weer samenvallen met ons gepolijste, afgevlakte, van de juiste dosis melancholie voorziene eeuwig jongere zelf.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in muziek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op brave new heaven

  1. Pingback: ga die wereld uit | reddend zwemmen

  2. Marc Goossens zegt:

    Ik zou bijna durven zeggen ‘jeugdsentiment’, maar ik heb ze onlangs nog een keer gespeeld en hun muziek blijft – meer dan ik dacht – overeind. Samen met o.a. The Dream Syndicate (een paar weken geleden nog gezien), The Del-Lords en Jason and the Scorchers zorgden ze voor de soundtrack bij ons eerste jaar aan de universiteit.

  3. Pingback: anuskralen voor je oor | reddend zwemmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s