ga die wereld uit

Kronenburgerpark

Vanmiddag deed ik bij de Albert Heijn in Huizen boodschappen voor mijn moeder. (Ze heeft steeds minder nodig.) Toen ik langs het tijdschriftenrek kwam, pakte ik de nieuwe Vrij Nederland van de plank. Al bladerend kwam ik langs een stuk van Henk van Straten over voortploeterende schrijvers en net toen ik daarover een mening wilde ontwikkelen die verder ging dan: ‘Nou, veel sterkte allemaal,’ werd mijn aandacht afgeleid door de muziek die in de winkel klonk. De non-descripte muzak had plaats gemaakt voor een bekend nummer, een vrouw die even verder de Libelle doorbladerde zong zacht een regel mee, zelf bleek ik ook al een tijdje mee te neuriën, het was ‘Kronenburg Park’ van Frank Boeijen.

Na achtentwintig jaar vervagen veel grenzen en maakt het niet uit of je ooit fan was of niet, dan telt alleen de herkenning. Ik moest denken aan wat ik hier laatst over de Del Fuegos schreef, want zie wat er in de Albert Heijn in Huizen gebeurde: her en der werd een regel mee geneuried, meegezongen of meegefloten door mannen en vrouwen tussen de veertig en de vijftig, en ook toen het nummer was afgelopen en de non-descripte muzak het weer had overgenomen hoorde je in de winkel zo nu en dan nog ergens een fragmentje opklinken. En de melancholisch bezongen tragiek van de Nijmeegse heroïnehoertjes klonk daar niet in door – wat er in doorklonk was positiever, de kalme vreugde van herkenning, en tevredenheid ook; niet alleen tevredenheid met het feit dat we iets hoorden van achtentwintig jaar geleden dat ons terugvoerde naar een vaag en niet onaangenaam beeld van onze jeugd, maar ook tevredenheid met het feit dat we ondanks alles wat er in de tussentijd was gebeurd die achtentwintig jaar in ieder geval hadden overleefd, dat kon niemand ons meer afnemen, en behalve dat we het hadden overleefd hadden we ook nog eens genoeg geld in onze portemonnee om zo meteen bij de kassa onze boodschappen te kunnen afrekenen.

En daarna ging iedereen met de boodschappen zijns of haars weegs, met ‘Kronenburg Park’ nog steeds in ons hoofd. Je zou het op een kaart moeten kunnen terugzien, met de Albert Heijn aan de Lindenlaan in Huizen als het punt van inslag, ‘Kronenburg Park’ als de zachte komeet die daar neerkwam, en in de wijde omgeving opgloeiende punten die aangeven waar de brokstukken uiteindelijk zijn terechtgekomen – voornamelijk in de woonerven van de Huizense buitenwijken, waar vanavond hier en daar onder het koken opeens weer een regel werd geneuried, maar ook in Amsterdam, hier in de Saffierstraat, waar ik zojuist onder de afwas nog zachtjes ‘Ga die wereld uit’ zong, en wie weet is er vanmiddag na het boodschappen doen iemand doorgereden naar Schiphol en zit die nu in een vliegtuig naar Singapore met dat liedje in zijn hoofd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, muziek en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op ga die wereld uit

  1. Debbie zegt:

    Ik kon het niet laten na dit gelezen te hebben: heb de cd ‘Hier komt de storm’ van Frank Boeijen aangevraagd bij de Centrale discotheek in Rotterdam (je moet er een beetje moeite voor over hebben). Vroeger had ik ‘m nog op tape …

  2. Debbie zegt:

    En natuurlijk viel-ie flink tegen bij het beluisteren; ik had het kunnen weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s