kunst als dood vogeltje

 

Terug naar de beelden van Art Zuid. Vorige keer kwam ik niet veel verder dan de huilende Nijntje (zie hier), deze keer bleef ik wat langer rondwandelen. Er staan goede dingen en minder goede dingen, en bij elk ding stond een bordje. Sommige bordjes waren een beetje moeilijk te volgen, zoals het bordje bij nr. 22, een gigantische, tussen twee bomen opgehangen onderbroek. (Klik op afbeelding voor vergroting.)

P1010611

Over het bordje bij Nijntje schreef ik al,

P1010591

maar er waren meer teksten in die trant. ‘Het is kunst, laten we dus niets aan de verbeelding over laten,’ moet de gedachte zijn geweest van de conservatoren die verantwoordelijk zijn voor de teksten. Je ziet in het gras van de middenberm van de Minervalaan her en der intrigerende houten onderbenen staan, en wat lees je:

P1010614

Met andere woorden, er worden meteen kaders gegeven waarbinnen je het werk moet beschouwen. De bedoeling van de kunstenaar, de symboliek van het werk, het wordt ons allemaal keurig aangereikt. Het raadsel wat kunst zou kunnen zijn, wordt direct geneutraliseerd door het goede antwoord te leveren. De toeschouwer hoeft alleen nog maar bedachtzaam te knikken. Bij een vrolijke raket op een sokkel wordt het volgende verteld:

P1010613

Ah, bevrijding; mooi is dat. De schrijver van de teksten weet zelfs wat voor voorstellingen wij van tractorbanden in ons hoofd hebben – eigenlijk helemaal geen prettig idee. Uiteraard worden die voorstellingen gelogenstraft, want het is kunst:

P1010617

En komen we nog de term ‘vervreemding’ tegen? Jazeker – in een verder vrij onbegrijpelijke tekst trouwens.

P1010619

Zo krijgt kunst iets tuttigs. Benoemde vervreemding is geen vervreemding. Nee – de echte vervreemding zit ’m in die bordjes.

De samenstellers van deze teksten hebben vast veel verstand van kunst, maar je vraagt je wel af of ze er ook gevoel voor hebben; als ze de opdracht kregen flapteksten voor detectives te schrijven, zouden ze vermelden wie de moordenaar is. Deze tekstschrijvers hebben zo hard kunstgeschiedenis gestudeerd dat de kunst op een gegeven moment als een dood vogeltje voor hen op tafel lag. En daarna hebben ze dat vogeltjes uit elkaar gehaald en zijn ze enthousiast alle onderdelen gaan beschrijven – terwijl ze het natuurlijk met man en macht weer tot leven hadden moeten proberen te wekken, vol schaamte, en met een onverschrokken fanatisme dat de vogelgoden over hun hart had doen strijken.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s