honderd gram schrijver

P1010620

Dat het niet werkt, is juist het wezenlijke van schrijven. Je kan schrijven wat je wilt, de lezer herkent zichzelf, niet jou, hij relateert jouw ervaringen aan die van hemzelf. Wat je schrijft, al het persoonlijke dat je uit je eigen moerassen omhoog hebt getakeld, wordt gewoon gebruikt, leeggezogen, toegepast in het leven van vreemden die er hun eigen gang mee gaan. Wat een brutaal volk is dat eigenlijk, die lezers!

Als schrijver moet je je plaats kennen, je levert alleen maar ingrediënten. Maar om dat te doen, moet je wel alles verbinden, bijslijpen, bijvijlen, uitbalanceren, met andere woorden: je moet wel schrijven, je kan niet aankomen met een mandje losse ingrediënten en dat dan overhandigen: hier lezer, maak er zelf maar wat van.

Je maakt voor de lezer een taart en de lezer zegt als het goed is: o wat een mooie brandweerwagen.

*

Leg je er dus maar bij neer: je zal je ervaringen nooit kunnen delen, de lezer zal nooit nabeleven wat jij hebt beleefd, al schrijf je door tot je een ons weegt.

Hé, maar dat zou wel wat zijn, doorschrijven tot je een ons weegt. Je schrijft en schrijft, zo geconcentreerd heb je nog nooit geschreven, je voelt je gewicht afnemen, het is of alleen je hoofd nog zwaarte heeft, en je vingers, je schrijft en schrijft, dag en nacht hebben hun betekenis verloren, zo nu en dan word je door vier zwijgende mannen opgetild en om een weegschaal neergezet, hoofdschuddend zetten ze je weer achter je bureau, en je schrijft door, soms geeft wat je schrijft licht, dat heb je niet eerder meegemaakt, soms schrijf je met zwarte inkt op zwart papier, dat herken je ergens van, wanneer heb je voor het laatst ook maar een slokje water genomen? Je bestaat al bijna alleen uit schrijven, was dat niet ooit je ideaal, om in je werk te verdwijnen? De vier zwijgende mannen tillen je nog één keer op, ze zetten je op de weegschaal, kijken naar de schaalverdeling en knikken, verder hoeven ze weinig te doen: ze versterken hun greep op je en je valt tot poeder uiteen. De mannen vegen het poeder van hun handen, knikken elkaar toe en lopen zwijgend weg, elk een andere kant op, met hun handen op de rug.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in schrijven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op honderd gram schrijver

  1. Pingback: Rob van Essen over schrijven. | voosfruit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s