de boeken die ik las

P1010643

Het is een verleidelijk gedachte-experiment om het oeuvre van een schrijver samen te vatten in één ultieme roman, waarin alle thema’s en preoccupaties van de auteur samenkomen. De ultieme roman van Harry Mulisch zou er bijvoorbeeld zo kunnen uitzien:

Een schrijver uit een geslacht van alchemisten, in het bezit van een veelbetekenende achternaam en woonachtig in  een straat die vernoemd is naar een klassieke Griekse held, daalt na een ruzie over filosofische grondbegrippen met zijn beste vriend af in een mediterrane vulkaan, om te ontdekken dat op de bodem van de krater de Tweede Wereldoorlog op punt van uitbreken staat en dat het aan hem is om het eerste schot te lossen.

Die roman zal dus waarschijnlijk een titel hebben als: De verwekking van de oorlog. De ultieme roman van Philip K. Dick is weer een ander verhaal:

Een eenzelvige en licht paranoïde computerreparateur wordt lastig gevallen door onzichtbare tijdreizigers die vreemde boodschappen achterlaten op zijn videofoon en ontsnapt naar een postapocalyptische toekomst waar alles tegelijk waar en niet-waar is en die beheerst wordt door een doodzieke mediamagnaat die in een Zwitsers laboratorium aan  een supermedicijn werkt terwijl zijn van hem vervreemde echtgenote in een satelliet om de planeet draait en geïmproviseerde weerberichten naar beneden stuurt, afgewisseld met klassieke muziek (vooral Beethoven).

Enzovoort, verzin zelf nog tien andere voorbeelden. Een andere vraag: is dit behalve op schrijvers ook toepasbaar op lezers? Met andere woorden, zou je ook zo’n ultieme roman kunnen samenstellen uit de boeken die je gelezen hebt? Een boek waarin alles wat je ooit las wordt samengevat – dat zou een zich eeuwig voortslingerend verhaal opleveren, waarin via diverse opritten zich telkens weer nieuwe elementen bij het verkeer zouden voegen.

In mijn geval zouden, nadat schildknapen brieven bij koningen hebben bezorgd en kameleontische bootjes verdachten bij de plaatselijke veldwachter hebben afgeleverd, opeens allerlei beverige maar gevatte Amsterdamse grijsaards in donkere cafés hun kelkjes naar de lippen brengen terwijl naast hen aan de toog Haarlemmers met dolkomische achternamen op moralistische wijze bijdehand staan te doen.  En omdat ik van Carmiggelt en Bomans overging naar sciencefiction, zouden al die bejaarde alcoholisten zich samen met grappenmakers die naar namen als Rekelbast en Knekelbuik luisteren, zich opeens terugvinden in drankholen op verafgelegen buitenplaneten terwijl buiten tot hun verbijstering de ene tijdverschuiving na de andere plaatsvindt. Daarna voegt zich zoveel verkeer bij de stroom dat er algauw geen enkel verhaal meer uit te distilleren valt. Wel perst die stroom zich nog even door de mooiste straat van Europa terwijl een tamboer via zijn trommel de veroveringen van Napoleon verhaalt en meneer Visser en meneer Bloom gezellig naast elkaar zitten te schijten. Ook is er op een gegeven moment sprake van een witte walvis die na onrustige dromen als een monsterachtig ongedierte wakker wordt, zonder dat hij iets kwaads gedaan heeft. Hoe dat zit, is niet helemaal duidelijk; het moet niet uitgesloten worden geacht dat iemand  hem belasterd heeft.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in lezen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s