hoi, de melkweg

 

Weer even terug op het Hogeland. Op de eerste middag meteen een fietstocht gemaakt, Usquert, Noordpolderzijl, onder de dijk langs naar het oosten, ter hoogte van Uithuizen weer de polder in. Ik ben hier zo’n drie weken later dan vorig jaar, het is eigenlijk al geen vakantie meer. Grote groepen scholieren fietsten naar huis, overal op de akkers waren combines in grote stofwolken aan het oogsten. Warm, zonnig, witte wolkjes in felblauwe lucht. Weer die verbijsterende hoeveelheid hemel boven je, weer dat uitgestrekte land om je heen. Er stond een straffe wind, geschikt om je hoofd van binnen helemaal leeg en schoon te blazen. Onder de dijk veel kwikstaarten, toen ik de polder weer inreed vloog er een vlucht vogels over me heen die ik pas laat herkende, meeuwen, ganzen? Nee, lepelaars, een stuk of twintig, tussen mij en de zon, hun slagpennen wit oplichtend in het licht.

In Uithuizen was ik vorig jaar ook, ik herkende het maar tegelijkertijd was alles anders, winkels stonden net niet waar ik ze verwachtte, alsof ik het centrum in spiegelbeeld binnen fietste. Ook dat vreemde lege nieuwbouwplein was anders dan vorig jaar, minder uitgestrekt, net iets kleiner, alsof het in een openluchtmuseum op negentig procent van de ware grootte was nagebouwd. Leeg was het nog steeds, deze keer liep ik eroverheen, er was bijna niemand.

*

De volgende middag nog even een rondje gefietst: vanaf Warffum de Noordpolder in, achter de dijk langs over de Noordpolderweg, terug naar het oude land naar Westernieland, vandaar naar Pieterburen. Daar dronk ik koffie op het terras van een theehuis dat was gevestigd in een voormalig bijgebouwtje van de kerk. (Op een bordje bij die kerk: “De stenen op het kerkhof geven een aardig beeld van de inwoners van Pieterburen.” Als ik in Pieterburen woonde, zou ik daar bezwaar tegen maken.) Na de koffie doorgefietst naar Eenrum (dat zich aanprijst als “de motor van De Marne”; toen ik erdoorheen reed, hadden ze ‘m blijkbaar net even uitgezet), en via Saaxumhuizen en Rasquert terug naar Warffum. Stevige wind. Er werd bijna nergens meer geoogst, alsof gisteren de laatste dag van het seizoen was.

*

De poezen en de kat wenden sneller aan me dan de vorige keer. Misschien herinneren ze me. De zwarte kater, die de hele dag buiten in de weilanden aan het werk is, liep vandaag op mijn uitgestoken hand af om me een kopje te geven, daar had hij vorig jaar aanmerkelijk meer dagen voor nodig. Het was een kopje zonder overgave of sentimentaliteit; een zakelijk gebaar van man tot man, erkenning van (en waardering voor) het feit dat ik de komende dagen over de brokjes ga. Het deed me denken aan het zakelijke maar niet onvriendelijke ‘hoi’ waarmee je hier op straat wordt begroet.

*

Vanmiddag naar de Spar (nog steeds de beste Spar van Nederland) gelopen. De Noorderstraat was opgebroken, stratenmakers die naar Radio Continu FM luisterden legden klinkers in visgraatmotief. Er was rechts een smal randje trottoir over voor voetgangers. Daar kon ik niet overheen, want over die twee tegels brede stoep kwam me een eindeloze stoet scholieren tegemoet fietsen, brugklassers zo te zien. Niemand van hen kwam op het idee om me er even langs te laten, maar wel werd ik, terwijl de stoet langs me heen schoot, vriendelijk begroet: hoi…. hoi…. hoi… hoi… sorry… hoi… hoi… En ze meenden het oprecht, het schooljaar is pas begonnen en Ironie hadden ze nog niet gehad.

*

Veel sterren hier. Toen ik gisteravond laat nog even de achtertuin inliep en naarboven keek wist ik even niet wat ik zag. Zelfs de melkweg was er. In de tuin van de buren rechts begon prompt iemand met een krachtige zaklantaarn te zwaaien. Op een gegeven moment richtte hij zijn lichtbundel naar de tuin waarin ik stond. Misschien dacht hij dat hij een indringer had gehoord. Ik vroeg me af of ik hem iets moest toeroepen om hem op z’n  gemak te stellen, maar dat was lastig, want ik had hem nog niet gesproken. Ik ben het maar, de oppas. Ik had natuurlijk gewoon ‘hoi’ moeten roepen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op hoi, de melkweg

  1. Aly Freije zegt:

    Mooi beeld Rob. Ik was daar onlangs ook op de fiets en ook in die tuin met de altijd aanwezige Kahlo. Verdwaalde op het treurige winkelplein in Uithuizen. Wat een perspectief niet kan doen, ik logeerde hier als kind in de hoofdstraat met veel middenstand. Ik zit nu bij het Lauwersmeergebied tussen de oogstmachines, voor mij geen vervelend geluid, het is zomertijd dan, de meest actieve periode vroeger bij ons op de boerderij met veel helpende ooms en flesjes bier in schafttijd als het laat werd. Heb het goed,
    Aly

    • Zeker geen vervelend geluid. Ik kan het hier binnen ook horen, de eerste avond ging het tot ver na zonsondergang door, een prettig geluid, waarvan de geruststellende werking misschien wel diep in ons collectieve bewustzijn verankerd ligt (ook al is het afkomstig van moderne machines): er wordt geoogst, we hebben ook straks nog te eten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s