fietsen naar noordpolderzijl

noordpolderzijl

Als je afslaat naar de Zijlweg zie je in de verte het gemaal, de dijk met het grote mozaïek en het Zielhoes al liggen. Aan weerszijden van de kaarsrechte weg liggen vlakke velden, met halverwege aan de rechterkant een boerderij, en je hebt altijd tegenwind, want zodra de wind ziet dat er iemand de Zijlweg op fietst, stelt hij zich bovenaan de dijk op om eens uitgebreid landinwaarts te gaan blazen.

Tegen die wind optornend zie je dan het gemaal, het Zielhoes en het mozaïek langzaam groter worden – tenminste, dat verwacht je, maar als je erop gaat letten, merk je dat ze eigenlijk helemaal niet dichterij komen. Je fietst en je fietst, maar aan de horizon blijft alles even klein.

Tot je op een gegeven moment opkijkt en ziet dat je er bijna bent. Groot en dichtbij doemt de dijk voor je op, en opeens begrijp je hoe het zit: deze weg heeft geen middenstuk. Van het ene op het andere moment bij je bijna bij het eind. Je gaat rechtop zitten en mindert al vaart, tot je merkt dat ook op deze grootte gemaal, mozaïek en Zielhoes maar niet dichterbij willen  komen. Het is verder dan je dacht, deze weg heeft wel degelijk een middenstuk, en daar ben je nu pas aan begonnen.

Je vraagt je ongerust af hoe dat straks met het eindstuk zal gaan, en of er nu niet een of andere paradox van Zeno in werking gaat treden die ervoor zorgt dat je Noordpolderzijl nooit zult bereiken.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s