herfst te koop

 

Vanmiddag om een uur of drie op de fiets gestapt. Usquert, richting Kantens, het lange fietspad naar Doodstil ingeslagen, van Doodstil naar Zandweer, Zevenhuizen, Eppenhuizen, Kantens (wilde eerst naar Garstenhuizen, maar net voorbij Eppenhuizen liep er een vervaarlijk grote hond op het fietspad, en ik ben op vakantie en heb niets te bewijzen), van Kantens naar Middelstum, daarna Fraamklap, Onderdendam, Winsum, en via Baflo en het Breede weer naar Warffum.

Morgen wordt het weer even zomer, maar vandaag was het grauw, met lage wolken en regendruppels die meeliftten op de wind. Het graan was geoogst; de akkers hadden een goudgeel stekeltjeskapsel. Nu de meeste toeristen naar huis zijn, is het duidelijk van wie de fietspaden zijn: van plaatselijke bejaarden in stevige windjacks en kleine groepjes scholieren op fietsen die nu nog iets te groot zijn maar die aan het eind van het schooljaar als gegoten zullen zitten.

Veel vergane glorie: oude dorpjes waar je doorheen komt waren vroeger trotse stadjes. In Usquert stond het voormalige, door Berlage ontworpen stadhuis te huur, het oude raadhuis van Kantens stond te koop. Ook zie je op zo’n grauwe middag hoe onherbergzaam dit landschap later in het jaar moet zijn, in de herfst en de winter, als de wind echt koud wordt. En die oeroude Romaanse kerkjes: stuk voor stuk speciaal, je zou willen dat je van elk kerkje meer wist. Maar dan die kleine negentiende-eeuwse kerkjes, stenen stallen met kerkramen en een torentje op het dak – de ontroering daarvan, je kunt je voorstellen dat in zo’n bar landschap mensen daar samenkomen om kleine vormen van genade af te smeken en te boeten voor de zonden waardoor ze dit landschap hebben verdiend.

Bij het plaatsnaambord van Doodstil hing een bord met de tekst: mooiste plaatsnaam van Nederland. Dat bederft het effect van zo’n naam meteen, het zal ongetwijfeld het resultaat van een echte verkiezing zijn. (Het is Doods-til, ik weet het; en als het om plaatsnamen gaat, vind ik Fraamklap trouwens mooier.)

Vlak voor Kantens kwam ik terecht in een zwerm laagvliegende zwaluwen, die in en uit fruitbomen vloog, en als vlinders een tijdje om me heen schoten. Even voorbij Winsum brandden vuren op de lege akkers, en de geur van de laaghangende grijze rook was pure herfst. Tussen Baflo en het Breede hing bij een boerderij een bord met de tekst: Herfst te koop/ pompoenen. Ze hadden er een stilleven met oranje pompoenen bij gezet.

Ik ben ondertussen een beetje ingeburgerd: ik groet passanten als eerste (‘hoi’), en toen ik bijna thuis was leidde ik uit een naar het noorden voortkruipend Arrivatreintje af dat het ongeveer tien over vijf moest zijn.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op herfst te koop

  1. Aragog zegt:

    Waarom zeg je “het Breede”? Ik kom er vandaan, 1 van die oude grafzerken naast het witte kerkje van Breij (Jan Wolters) is van de betovergrootvader van mijn kinderen. En in dialect heet het plaatsje dus “Breij” (zonder een “het” erbij), terwijl het woord “breed” uitgesproken wordt als “broid”. http://nl.wikipedia.org/wiki/Breede

    Ook waren al die dorpjes heus nooit stadjes: de enige stad in de hele provincie Groningen was en is Stad: oftewel, de stad Groningen. De rest was en is ommelaand (het land rondom de stad): dorpjes, geen enkel stadje. Vandaar dat de stad Groningen ook “Stad” heet bij de inwoners: het was/is gewoon de enige stad van de gehele provincie!

  2. Debbie zegt:

    Mooi.
    Ik ga Noord-Groningen op mijn ‘fietsvakantie verlanglijstje’ zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s