het veld van eer

 

Zit ik geknield, zijn hoofd tussen mijn handen,
zal je net zien, druk ik hem langzaam dood.
Sta ik daar straks zijn laatste woorden, die ik uit hem pers
door hem volkomen ondeskundig vast te houden,
aan zijn verloofde door te geven.
Daar gaat-ie al. Het mooiste was, zegt hij,
toen we met kerst met de collega’s van de overkant
gevoetbald hebben. Als de oorlog mij iets leerde
is het wel dat ik als centrumspits bijzonder weinig voorstel.
Moet je die verloofde nu vol onbegrip naar mij zien staren.
Als ik voorzichtig opper: libero
denkt zij aan luiers.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s