maanlicht

800px-Caspar_David_Friedrich_-_Abtei_im_Eichwald_-_Google_Art_Project

Met Metsike naar Gloria, een Chileense film, van Sebástian Lelio. In alle kranten had hij vier sterren gekregen, maar wij vonden hem erg slecht. Vrouw op leeftijd krijgt iets met man op leeftijd. In Chili zelf zal de film een diepere lading hebben (over in hoeverre de oudere generatie die tijdens de dictatuur al dan niet vuile handen heeft gemaakt, zich kan en wil aanpassen aan nieuwere tijden), maar die lading wordt dan gedragen door een verhaaltje dat op ons vrij suf overkwam. Maar om ons heen amuseerden filmkijkers zich kostelijk, er werd vaak gelachen – zij het met de gretigheid van mensen die niet zozeer een goed film zien, als wel een goede film willen zien. Vrouw op leeftijd steekt stiekem een joint op. Misschien is dat in Chili nog heel wat, maar moet je daar dan in een Amsterdams filmhuis om gaan lachen? Veel mensen vonden van wel. We werden er ter plekke tijdelijke misantropen van.

En er gebeurde ook zo weinig in de film. Waarschijnlijk wilde de regisseur ons een slice of life voorschotelen, maar het leven, dat hebben we thuis ook ook, geef ons maar verbeelding. Wat ook weer overdreven is, want ik hou best van films waarin weinig gebeurt, als ze maar goed gemaakt zijn.

De verbeelding kwam pas later, toen we Rialto uitliepen. Het was donker,  Metsike wees in de richting van de Amstel. ‘Kijk, die lucht.’ Ver weg, boven de rivier, had de nachthemel een vale, bleekgele kleur, alsof er ergens een onzichtbare volle maan hing. Een spookachtig effect, als op schilderijen van Caspar David Friedrich. Maar toen we verder in de richting van de Amstel liepen, zagen we dat we de hemel boven de rivier helemaal niet konden zien; de grote vale lichtvlek die we boven het water hadden geplaatst, was in werkelijkheid de door de straatverlichting beschenen volle kroon van een van de oude platanen die langs de Ceintuurbaan staan; de hemel in de verte was dichterbij en bestond uit belichte bladeren. Toen we eenmaal begrepen hoe het zat, kon de illusie niet meer worden hersteld – tot ik mijn bril afzette: toen vervaagde de bladerkroon weer tot een stuk vaalgele hemel boven de Amstel. Ik zette mijn bril op, en de hemel werd weer bladeren.

We liepen door naar de Amstel. Daar zagen we rechts, in de richting van de Omval, een bijna volle maan aan de hemel.

 

(afbeelding (uit Wikipedia): Caspar David Friedrich, Abtei in Eichwald.)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in film, leven en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s