10.000 lichtjaar van huis

Moon-craters

In het laatste halfuur van 2013 mailde ik met Metsike, die met de gordijnen dicht op bed zat, omringd door haar katten, die ze bezwerend toesprak om ze kalm te houden. Zelf hoorde ik vanuit de verte een knallend gerommel mijn kant opkomen, alsof de datumgrens iets was dat per straat verschoof; en ik bedacht dat we de chaos en de ergernis misschien een beetje konden bezweren door het aanzwellende bombardement te zien als iets groots en vrolijks, en dat werd het toen ook, opeens luisterde ik naar, waarom niet, Concert voor vuurwerk van John Cage, een stuk uit zijn Wildere Periode (dat wel), dat elke oudejaarsnacht wordt uitgevoerd door tienduizenden vrijwilligers, die al dagen van te voren bij door de overheid goedgekeurde en gecontroleerde verkooppunten zélf hun instrumenten aanschaffen, van hun eigen geld nog wel. En zodra die vrijwilligers hun instrumenten in huis hebben, beginnen ze aan het verscheidende dagen durende eerste deel van het Concert, dat traag op gang komt, wordt gekenmerkt door periodes van lang aangehouden stiltes en voornamelijk dient om de luisteraar voor te bereiden op de heftige uitbarsting van het tweede deel, dat om twaalf uur ’s nachts met oorverdovend geweld begint en bij goed weer urenlang kan duren.  

Maar toen ik na twaalven met gesloten gordijnen naar dat tweede deel van dat concert zat te luisteren, verloor ik langzaam het idee van een uitvoering. Ook al was de illusie op een gegeven moment zo sterk dat ik daadwerkelijk ritmes begon te onderscheiden, het geweld was te groot om door mensenhanden gemaakt te kunnen zijn. De elkaar snel opeenvolgende en overlappende knallen, dichtbij en veraf, tot ver voorbij elke horizon, riepen het beeld op van een moeras van kokende lava, dat vlak achter mijn ramen begon en zich mijlenver uitstrekte, en waarin voortdurend grote gasbellen omhoog stegen die met luide, trommelvliesscheurende knallen uiteenspatten zodra ze het oppervlak bereikten. Het tempo waarin de gasbellen omhoogschoten en het geweld waarmee ze uiteen barstten was verbijsterend en nam slechts zeer langzaam af. Het was van een primordiale gewelddadigheid, en achter mijn gordijnen bevond zich dan ook niet langer de Aarde, maar een mysterieuze, door vreemde zeeën en moerassen overdekte planeet, iets als Solaris uit het gelijknamige boek van Stanislaw Lem. En de woonkamer waarin ik zat, was een vertrek in een ruimtestation dat door middel van hologrammen van de illusie van huiselijkheid was voorzien. Het was een indrukwekkende ervaring, nooit eerder was ik zover van huis.

Toen na anderhalf uur de frequentie waarmee de gasbellen opstegen begon af te nemen, verplaatste ik me naar een van de slaapcabines van het ruimtestation en terwijl ik in de kooi kroop en de dekens over me heen trok, vroeg ik me af hoe ik deze vreemde planeet de volgende ochtend bij daglicht zou aantreffen. Ik stelde me een uitgestrekte, tot rust gekomen pokdalige vlakte voor, als het oppervlak van een maan die een vernietigende meteorietenstorm heeft meegemaakt.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s