bezoek aan de jungle

Waar je ook naartoe moet (nee, rustig nou, je moet niks, ik geef alleen maar een tip): de tentoonstelling van William Klein in FOAM. Ik moest even wennen aan de inrichting: grote prints, in blokken tegen elkaar aan gehangen. Maar het werkte wel. ’t Mooist: de zaal beneden met de foto’s uit New York, gemaakt in de jaren vijftig. Rauw, vol lichtreclames, teksten, en mensen, veel gezichten, heel veel gezichten. Klein wilde geen gelikt beeld van New York geven, de stad was volgens hem ‘a big shithole’. Toch zie je dat niet aan de foto’s af. Wat hij fotografeerde was geen shithole, maar een blinde drift tot leven, een dichtbevolkte jungle waarin al die mensen als wilde vegetatie opschieten en verwelken, snel, heftig, tot aan de randen bruisend van leven. Als je aan de expositie terugdenkt, zou je zweren dat er de hele tijd hectische bebop werd gedraaid, en kan je bijna niet geloven dat je naar stilstaande zwartwit-beelden hebt gekeken. (Google “William Klein” en klik op ‘Afbeeldingen’ en je krijgt een aardig idee. Er wordt trouwens ook een korte kleurenfilm van Klein vertoond, een duizelingwekkende collage van lichtreclames van Broadway bij nacht.)

De foto’s die Klein in de Sovjet-Unie en Japan maakte zijn ook goed, maar bevatten toch iets minder levenswil, zijn net even minder lawaaiig, dan die uit New York. Ook mooi: de zwatwit-fotoserie over de Japanse dada-kunstenaar Ushio Shinohara. In 1961 fotografeert Klein hem in Japan voor een muur die door de kunstenaar met in verf gedompelde bokshandschoenen wordt volgestompt het kleur. Meer dan vijftig jaar later fotografeert Klein hem weer, in kleur. Nog steeds pezig, nog steeds met bokshandschoenen, een en al energie, nog steeds voor een muur die is volgestompt met verf.

Toen ik naar buiten liep, de gracht af, over de Vijzelstraat richting Munt, was de stad veranderd: de gezichten van passanten waren dichterbij, indringerder, de straat hectischer, als een jungle. Het duurde niet lang, bij de Munt was het eigenlijk alweer voorbij, maar toch: het effect van kunst.

Jammer dat het zo kort duurt, ben je dan geneigd te denken. Maar stel je eens voor dat je blik daadwerkelijk voor altijd veranderd zou zijn, en wel zo duidelijk dat je je voortdurend van die verandering bewust zou zijn: dan zou je leven in twee delen uiteenvallen, je leven vóór het bezoek aan de Klein-tentoonstelling en je leven daarna. Dat zou misschien een wat zwaar effect zijn.

Kunst verandert je blik, maar het gaat (gelukkig?) wat subtieler.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s