indianen

Ik was God, en de mensen verveelden me. Als ze met z’n allen aan het bidden sloegen, deed ik mijn handen voor mijn oren en zong ik lalalala. Soms zong ik ter afwisseling een psalm die ze zelf hadden gemaakt, omdat ik wel van ironie houd. Op de een of andere manier hadden ze zichzelf wijs gemaakt dat ze de kroon op de schepping waren, hoe kwamen ze daar toch bij? Nooit waren ze op het idee gekomen dat het mij om andere dingen ging: de sleutelbloem, de egel, gletsjers. Ze vonden zichzelf zelfs zo belangrijk dat ze verwachtten dat ze na de dood zouden voortleven. Om van het gezeur af te zijn, heb ik dat dan maar voor ze georganiseerd. Niet met een oordeel en zo – wat dachten ze nou, dat ik niets liever doe dan dag in dag uit hun kleine leventjes op weegschaaltjes leggen? Nee, in plaats daarvan heb ik een oneindige grasvlakte voor ze gemaakt waarop ze tot in de eeuwigheid als bizons mogen rondlopen. Die miljoenen, miljarden grazende bizons, ik vind het wel een rustgevend gezicht. Om ze een beetje alert te houden, heb ik ze een vaag besef van dreiging meegegeven; ergens in hun kleine hersentjes heb ik het idee geplant dat er Indianen zijn die het op hen hebben gemunt. Ze weten niet dat ook alle Indianen bizons zijn geworden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s