ps bij de vorige blogpost

(bij deze, dus)

Het is er blijkbaar het seizoen voor: vandaag kwam ik wéér een pleidooi voor het lezen tegen, deze keer op de site van de Volkskrant, van schrijver Irene Wing Easton – o, wacht, die dook al eerder op, in de NRC, zie de voorvorige blogpost. Dit is ongeveer hetzelfde montere verhaal. Weer benoemt ze wat volgens haar het grote probleem is lezen zou een duf imago hebben. Volgens mij valt dat wel mee, en bovendien: so what? Mag het lezen alsjeblieft gewoon zijn imago houden, wat dat dan ook precies is, en hoe dat er dan ook precies uitziet? Zullen we het lezen gewoon met rust laten en onze lusten tot verhippen op andere dingen gaan botvieren? Mag ik alsjeblieft rustig blijven lezen zonder het onrustbarende besef dat ik als vijftigjarige nog iets híps aan het doen ben?

Het hip maken van lezen – meteen zie ik christelijke jeugdleiders uit de jaren zeventig voor me, die Jezus ‘best wel een toffe peer’ vinden; ze hadden dat geloof nu eenmaal en wilden het graag doorgeven aan de volgende generatie, om die medeplichtig te maken. Als je anderen kunt overtuigen, wordt je eigen overtuiging geloofwaardiger. Niemand wordt graag uitgelachen door mensen die jonger zijn dan hij. Niemand wil degene zijn die het licht uit doet.

Het pleidooi van Irene Wing Easton (die ik me nog uit mijn facebooktijd herinner als een optimistische en onvermoeibare self publishing author en die ik alle succes van de wereld wens) lijkt dan ook nog eens meer gericht op het behoud van schrijvers dan van lezers. Zo stelt ze voor dat televisiezenders schrijfwedstrijden organiseren. Maar met schrijfwedstrijden krijg je mensen aan het schrijven, niet aan het lezen. Daar hebben we een subtiel verschil te pakken. En zelfs al maak je van alle kijkers juryleden, dan staan nog de schrijvers centraal, en niet de lezers. Bovendien, schríjfwedstrijden? Als je wilt dat mensen lezen, hoef je ze geen nieuwe teksten te leveren, er is onderhand genoeg tekst, lijkt me, een beetje lezer kan nog tientallen jaren voort, ook als alle schrijvers vandaag nog besluiten ermee op te houden. Als iets lezers van lezen afhoudt, is het wel die stapel ongelezen boeken op het nachtkastje. Dat is de beste manier van leesbevordering: een dienst beginnen die op discrete wijze die stapel bij de mensen thuis ophaalt en spoorloos laat verdwijnen. Voor we vertrekken, halen we nog even een stofdoekje over de leeggekomen plek. O de opluchting waarmee u die nacht in slaap valt. 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in lezen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op ps bij de vorige blogpost

  1. Leonard Blom zegt:

    Los van het Eastonoptimisme: daar geloof ik dan weer niet in. Dat de boekenberg (op het nachtkastje of ergens anders in huis) iemand weerhoudt van lezen. Ik ben zo’n bergbeklimmer en (dus?) een boekenkoper. Deze week nog een eerder ongelezen Claus uit de boekenkast getrokken (De Geruchten). Met een f 25,-/BF 500 sticker er nog op. Om vervolgens te ontdekken dat het boek ten onrechte te lang ongelezen is gebleven.
    Enige nadeel wat mij betreft: mijn vrouw vraagt zich af wat ze met al die boeken moet als ik er per ongeluk eerder tussenuit piep. Dat is voor mij overkomelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s