geruisloos maakten zij zich uit de voeten

P1010742

Herman kon werkelijk overal slapen, dat was ons al eerder opgevallen. Hij legde zijn hoofd op het toetsenbord en was vertrokken, hoeveel lawaai er ook om hem heen golfde. (Als hij wakker werd, stonden er grappig vierkantjes in zijn wang.) Soms kon je hem ook slapend aantreffen op de grond, naast een radiator, of op twee tegen elkaar aan geschoven stoelen in een lege vergaderzaal. Riekus vertelde dat hij Herman ooit staande tegen een kast had zien slapen. ‘Ik dacht eerst dat hij zo door verdriet was overmand dat hij half in elkaar gezakt stond te huilen, maar nee, hij sliep.’

Niemand stoorde zich eraan, integendeel, steeds meer mensen volgden zijn voorbeeld. Op het laatst was het heel normaal om op de meest onverwachte plekken slapende collega’s aan te treffen, onder bureau’s, in de lift, tussen de grote planten in de brainstormruimte. Ik was een van de laatsten die zich eraan overgaf, maar dat betekende niet dat ik er iets tegen had. Het viel me op hoe vredig en ontspannen de slapende gezichten eruit zagen, en hoeveel jonger sommige collega’s leken als ze eenmaal sliepen.

Willemijn, die net als ik gewoon de hele dag doorwerkte, nam me op een gegeven moment mee naar het raam dat uitkeek op de kantoorflat aan de overkant. Ze hoefde niets te zeggen, ik zag meteen wat ze bedoelde. Ook daar lagen mensen slapend op hun bureau’s, of op stoelen, terwijl hun collega’s rustig hun gang gingen, zonder iemand te verstoren. Aan de manier waarop die collega’s zich voortbewogen, meende ik te kunnen zien dat ze, net als Willemijn en ik, hun schoenen hadden uitgedaan om minder geluid te maken bij het lopen.

Niet lang daarna trof ik ook Willemijn slapend aan, naast het kopieerapparaat. Nu was ik echt een van de laatsten die de hele dag wakker bleef. Ik bleef rustig mijn werk doen, maar voelde me steeds minder alert en ik merkte dat ik, wanneer ik door de kantoren liep, onwillekeurig naar een geschikte plek zocht om mij neer te leggen.

Ik begreep dat het niet lang meer zou duren voor we allemaal in diepe slaap verzonken zouden zijn. Er zouden aliens landen, ze zouden tussen ons doorlopen, ze zouden zich over ons heen buigen en naar onze ademhaling luisteren, ze zouden ons voorzichtig aanraken, ze zouden fluisterend overleggen en de vensters van hun meetapparatuur aflezen, en daarna zouden ze terugsluipen naar hun ruimteschip; met zo min mogelijk geruis zouden ze opstijgen, niemand van ons was er wakker van geworden.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op geruisloos maakten zij zich uit de voeten

  1. Marc zegt:

    Een heel erg leuk verhaal maar tevens zo zachtaardig. Niet passend in deze tijd bijna en toch juist weer wel. De aliens gaan wat ver maar kostelijk! Moet zo sterk denken aan het boek over de uitvreter van (pseudoniem) Nescio. Niet het verhaal zelf doet me aan dit boek denken maar je triggert iets. Is het de verteltrant of een schrijftechniek ik weet het niet. Te lang geleden dat ik Nescio heb gelezen. Dank voor dit verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s