de dag dat kleine muziekkorpsen achter mensen aanliepen die een goede keuze hadden gemaakt.

 

De boor deed het niet. Ik lag achterover, de verdoving verspreidde zich over het linkergedeelte van mijn onderkaak en de tandarts probeerde verwoed zijn boren aan de praat te krijgen. Hij trapte op het pedaal, drukte knopjes in, maar er gebeurde niets.  ‘Gek,’ zei hij, ‘dat overkwam me gisteren ook, na een tijdje deden ze het toen weer.’ Maar deze keer gebeurde dat niet, en de tandarts verliet de behandelkamer om de technische dienst te bellen. ‘Nee, het licht doet het wel,’ hoorde ik hem zeggen, ‘daar ligt het niet aan.’

Na een paar minuten kwam hij terug. ‘Tja,’ zei hij, ‘ze weten het ook niet.’ Hij keek me met een meelevende blik aan. ‘En jij zit tot half vier met verdoofde onderkaak.’ Ik ging rechtop zitten. ‘Nieuwe afspraak maken dan maar?’ vroeg ik. De tandarts knikte verslagen en gaf een harde klap tegen het plateau waarop de boren zaten vastgehaakt. En toen deden de boren het opeens weer.

Ik ging achterover liggen, de tandarts ging aan het werk en terwijl de oude vulling werd uitgeboord bedacht ik dat ik twee dingen kon doen: ik kon me angstig afvragen of de boor niet wéér opeens dienst zou weigeren, of ik kon dat niet doen. Ik besloot tot het laatste. Dat was de goede keuze, en om dat te vieren, werd ik toen ik drie kwartier later de praktijk verliet, opgewacht door een klein muziekkorps. Ze volgden me terwijl ik naar mijn fiets liep, die ik aan de overkant van de gracht had geparkeerd, en speelden een vrolijke melodie. Hier en daar liepen andere mensen die door een vergelijkbaar klein muziekkorps werden begeleid. Blijkbaar was het de dag dat muziekkorpsen achter mensen aanliepen die een goede keuze hadden gemaakt.

Terwijl ik mijn fiets van het slot haalde, vroeg ik me af of ze straks met z’n allen achter me aan zouden rennen, spelend en hijgend tegelijk, maar toen ik achterom keek nadat ik was opgestapt, bleken ze alle belangstelling voor me te hebben verloren. De trombonist liet een straaltje water uit zijn instrument op het wegdek lopen, een trommelaar bewoog zijn stok over de rug van een collega, die blijkbaar jeuk had. De leider van het korps keek strak naar het schermpje van zijn smartphone.  Waarschijnlijk zag hij daar de gegevens van de volgende die moest worden begeleid.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s