het niet meemaken

Ik was naar de middagvoorstelling geweest en toen ik uit de bioscoop kwam, glinsterden de straten in de zon, de damp sloeg ervan af, het water ritselde nog in de goten, her en der lagen grote plassen, in de verte klonken sirenes. Terwijl ik binnen naar de film zat te kijken, was er noodweer overgetrokken. Mensen raapten afgerukte takken van het trottoir, bekeken de deuken die hagelstenen in hun auto hadden geslagen, stonden in groepjes met elkaar te praten, er klonk ontzag door in hun toon. Ik liep er onbekommerd en lichtvoetig langs, ik had eigenlijk geen idee waar ze het over hadden, ik had het niet meegemaakt, mijn wereld was het niet. Zelden had ik me zo vrij gevoeld. Misschien is dit de kortste en eenvoudigste weg om een toestand van bescheiden verlichting en onthechting te bereiken: het niet meemaken.

Ik liep verder door de wereld die niet de mijne was en als ik nu doorliep tot ik de stad uit was, zou ik nooit meer terugkeren. Maar het effect nam af, ik begon me ongerust af te vragen of de afvoer van mijn balkon niet verstopt had gezeten, zoals met het vorige noodweer, gehaast liep ik door naar huis.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op het niet meemaken

  1. Marc zegt:

    In het isolement ervaren we de wereld niet meer zoals ze is en bij terugkeer juist des meer. De hoop bij terugkeer is dat ons beeld van de wereld nu wel voldoet. Veel tijd om te kijken heb je niet want er moet altijd wat gebeuren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s