wk’s van vroeger (‘voetballende mannetjes’)

Schets voor een hoofdstuk uit de ooit te verschijnen korte autobiografie Kind van de verzorgingsstaat, waarvan de titel is ontleend aan twee regels uit de helaas enigszins in de vergetelheid weggezakte ‘Treurmars voor de sociaaldemocratie’: ‘Wie loopt daar, terwijl and’ren werken, fluitend over straat?/ Het is een kind, het is een kind, een kind van de verzorgingsstaat.’

 

[1]

Hoe ouder je wordt, hoe sneller de Wereldkampioenschappen voetbal elkaar opvolgen. De trein gaat nu eenmaal steeds harder. Eerst tufte je in een kalm tempo door het landschap. Je had ruim de tijd om alles in je op te nemen, stationsnamen die voorbij gleden kon je uitspellen en de bomen aan de horizon lieten zich op hun gemak tellen, ze leken gewoon stil te staan. Je had niet eens door dat het tempo versnelde, maar opeens merk je dat je achterover in je stoel wordt gedrukt en dat het landschap buiten is veranderd in voorbijschietende strepen waarin geen details meer zijn te onderscheiden.

Hoeveel tijd lag er niet tussen de WK’s van 1974 en 1978! In 1974 was ik tien, in 1978 veertien; daartussen lag een lange periode waarin ik van het lager naar het voortgezet onderwijs ging en we twee, drie keer verhuisden – van Rijssen naar Harskamp, van Harskamp naar Ede, van Ede naar Bennekom. Drie keer in vier jaar? Het lijkt onmogelijk, maar ik  meen me toch duidelijk te herinneren dat we het Wereldkampioenschap van 1978 in Bennekom meemaakten.

Hoe dan ook, toen in 1974 het WK in Duitsland begon, woonden we in Rijssen. Eerder dat jaar hadden mijn broer en ik mijn vader zo ver gekregen dat hij weer een televisie kocht. Ooit, in onze goddeloze periode, hadden we een tv gehad, maar aan die tijd had ik alleen maar vage herinneringen. In een catalogus van een postorderbedrijf hadden mijn broer en ik een goedkoop draagbaar zwart-wit-tv’tje zien staan, dat ons heel geschikt leek om de wedstrijden van het aanstaande wereldkampioenschap op te bekijken. Nu Nederland zich had gekwalificeerd, was er zelfs in de orthodox-protestante enclave waar wij op dat moment woonden, sprake van enige opwinding. Bij ons in ieder geval wel, wat ook te danken was aan het feit dat we thuis niet alleen het Reformatorisch Dagblad lazen, maar ook Trouw, die wél een sportpagina had en zelfs een paginagrote cartoon van het Nederlands Elftal had geplaatst, die tot aan de verhuizing naar Harskamp, een half jaar later, boven de bedden van mijn broer en mij op zolder hing.

Mijn vader liet zich overtuigen en vulde de bestelbon in, en ongeduldig wachtten we op het moment (Meer lezen? De rest van dit verhaal staat in Kind van de Verzorgingsstaat, dat in maart 2016 zal verschijnen.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kind van de verzorgingsstaat, leven en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s