1,5 seconds of fame

Gericault, Het vlot van de medusa

Zo nu en dan zoomt een van de vele camera’s die tijdens dit WK de wedstrijden vastleggen in op het publiek, en brengt supporters in beeld die gespannen de verrichtingen van hun team volgen – tot ze op een van de grote schermen die bovenin in het stadion hangen, zien dat ze in beeld zijn; dan beginnen ze als gekken enthousiast te zwaaien en te gillen. Het vreemde is dat ze dit ook doen wanneer hun team achterstaat en met nog een paar minuten te spelen uitgeschakeld dreigt te worden. Net keken ze nog vol angstige spanning toe, de tijd tikt weg, ze hebben geen nagels meer over, misschien dat déze aanval dan alsnog verlossing gaat brengen – maar zodra ze doorkrijgen dat ze op het scherm te zien zijn, vergeten ze onmiddellijk alles wat op het veld gebeurt, lijkt het feit dat ze een wedstrijd volgen geheel uit hun hoofden gewist. Hysterische opwinding doet hun gezichten oplichten, en met alle energie die ze in zich hebben beginnen ze te zwaaien en te gillen, we zijn in beeld, WE ZIJN IN BEELD!

Het is nogal ontluisterend, en je zou bijna nog medelijden krijgen met de miljonairs op het veld, en hopen dat die deze beelden nooit te zien krijgen. Ze dachten dat ze de hoofdattractie waren, dat al die tienduizenden op de tribunes voor hun waren gekomen, om aan te moedigen, op te zwepen, mee te leven. Maar niets is minder waar, zodra het publiek de camera op zich gericht weet, is het alles vergeten wat zich op het veld afspeelt, zijn de voetbalgoden gereduceerd tot bijrolspelers, en hun spel tot een pauzenummer, verstrooiing tot de echte show begint; en die echte show bestaat uit de paar seconden waarin ze op de tribune in beeld te worden genomen. Zo zitten we nu eenmaal in elkaar, alles voor een beetje roem, een beetje erkenning, 1,5 seconds of fame. Soms zie je iemand aan de bovenrand van het beeld voorover buigen om zich ook in het bereik van de camera te plaatsen. En hoe begrijpelijk is dat niet? Hij ziet de reddingsboot die hem vanuit de anonimiteit waarin hij ronddobbert naar erkenning van zijn bestaan zal voeren, hoe zou hij zich kunnen veroorloven die te missen?

 

(afbeelding: Gericault, Het vlot van de Medusa, Wikipedia)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s