mijn jaren als demonstrant

irakdemo 032004

 (Schets voor een hoofdstuk voor Kind van de verzorgingsstaat)

1

De eerste keer dat ik demonstreerde was ik 11 of 12. We woonden in Harskamp, en op een dag viel er een oproep om te demonstreren in de brievenbus. Demonstreren! Dat kende ik alleen van het journaal, en nu kon ik het opeens zelf doen! Gelukkig was er niets mis met het doel. Er zou gedemonstreerd worden tegen de uitbreiding van een camping, en ik was voor de natuur en dus tegen de uitbreiding van campings.

Op het tijdstip dat op de oproep vermeld stond, sloot ik me aan bij de kleine stoet die zich verzamelde aan het begin van het door hoge bomen omzoomde zandpad dat parallel aan de Molenweg liep en waarop we vaak onze hond uitlieten. Er waren veel kinderen. Vooraan de stoet werd een spandoek meegedragen waarop heel veel tekst stond. We begonnen te lopen en aan het eind van het zandpad sloegen we rechtsaf, een ander zandpad op, in de richting van een van de plaatselijke campings. Dat zal ongetwijfeld de camping met uitbreidingsplannen zijn geweest.

Of er bij die camping nog iets gebeurde (spreekkoren? Een petitie?) weet ik niet meer, ik herinner we vooral de stemming die onder de demonstranten heerste: een met gêne vermengde opwinding. Het ging  niet alleen om het verzet tegen de plannen van de camping, het ging er ook om dat we ‘demonstreerden’, iets dat tot nu toe was voorbehouden aan mensen in grote steden op tv. Dat was opwindend. De gêne die met die opwinding gepaard ging, was niet het gevolg van onwennigheid. Zeker, daar stonden we opeens in het openbaar te demonstreren, maar de schaamte werd niet veroorzaakt door het idee dat we ons aanstelden, maar door het idee dat er iets niet klopte, alsof we een grens hadden overschreden, met graagte nog wel. Misschien dat die gêne vooral het plezier gold waarmee we ons achter het spandoek hadden geschaard. We gebruikten de uitbreidingsplannen van de camping als excuus om óók eens te demonstreren, en diep in ons hart wisten we dat. En al zouden we het journaal er niet mee halen, de Edese Courant en De Edese Post zouden er zeker een bericht aan wijden. Zoveel gebeurde er tenslotte ook niet in de buitendorpen.

2

Die dubbele houding zorgde er toen, bij mijn eerste demonstratie, al voor dat het gevoel voor een rechtvaardige zaak te strijden van een ironisch randje werd voorzien, zonder dat ik dat toen al kon benoemen. Ook bij andere (Meer lezen? De rest van dit verhaal staat in Kind van de Verzorgingsstaat, dat in maart 2016 zal verschijnen.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kind van de verzorgingsstaat, leven en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s