boem. boem. boem.

wiki art, leonardo da vince, studie of the foetus in the womb

Zomer, de autoraampjes zijn omlaag gedraaid, al van ver hoor je de dreunende bassen aankomen. Een allesoverheersend en irritant gebonk, zeker als zo’n automobilist langdurig stilstaat in de straat, net onder mijn balkon. Maar als je beter kijkt, zie je hoe onschuldig ze zijn: ze zitten in de baarmoeder en luisteren naar de hartenklop van hun moeder.

Nu je dat weet, kijk je anders tegen ze aan. Het geluid klinkt ook anders, wat zou je je ergeren aan een hartslag? Je krijgt de neiging je over de balkonrand te buigen en ze geruststellend toe te knikken. Het komt goed. Je zult het merken, als je geboren wordt: je moeder houdt van je; later zal ze je rijlessen betalen.

Soms is er ergens in Amsterdam een buitenfestival aan de gang en zweven vanuit de verte urenlang bonkende geluiden via de balkondeur naar binnen. Die baarmoeder is te groot, daar zitten er een paar duizend in, bij dat gekrioel wil ik me liever niets voorstellen.

 

(afbeelding: leonardo da vinci, foetus in de baarmoeder, wiki art)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s