naar de tweede maasvlakte

P1010784

Eind vorige week maakte ik met H. een rondvaart door de Rotterdamse haven. Eerder dit jaar hadden we de korte rondvaart van zeventig minuten gemaakt, nu zouden we lange gaan doen. Die bleek zeven uur te duren, wat best lang is. We gingen helemaal de Nieuwe Waterweg af, langs Schiedam, Vlaardingen, Maassluis en Hoek van Holland, tot aan de Tweede Maasvlakte. Drie uur heen, drie uur terug. Daar tussenin een uurtje voor het bezoekerscentrum op de Tweede Maasvlakte, dat door de kapitein van onze boot Fieterlent werd genoemd maar dat na aankomst Futureland bleek te heten.

Dat Land van de Toekomst waar de reis naartoe ging, bleek nog in aanleg. Tussen de zanderige vlaktes lagen havenkades waar reusachtige geautomatiseerde havenkranen klaarstonden om enorme schepen leeg te halen. Eén kade was al in gebruik, aan de andere stonden die kranen nog te oefenen; het leek of ze onzichtbare containers uit onzichtbare schepen haalden, een traag ballet dat een enigszins sinistere indruk maakte. De enorme, hoog oprijzende kranen zagen eruit geduchte tegenstanders uit een toekomstige Transformers-film, wezens van kabels en staal die zich na een aantal vervormingen in het water zouden begeven om ons van het bovendek van de boot te plukken en vervolgens achteloos te vernietigen. We zijn verdwaald in een sciencefictionlandschap, dacht ik gealarmeerd, we zitten in een verkeerde film en komen nooit meer thuis, maar dat bleek uiteindelijk reuze mee te vallen, de terugreis was zelfs een beetje saai, omdat we dezelfde weg teruggingen.

Zeven uur met dezelfde mensen op een boot, dat levert alleen maar raadsels op. We zaten vlakbij twee mannen, een kleine magere en een grote dikke in een roze poloshirt. Ze kwamen uit Amersfoort en deden een dagje Rotterdam. Aardige mannen, erg op hun gemak met elkaar. We dachten dat ze een stel waren, maar de kleine magere maakte op een gegeven moment een opmerking over de vrouwen die geen zin hadden gehad om mee te gaan. We hadden ons blijkbaar vergist, al gaf de dikke man nadat zijn metgezel zijn opmerking over de vrouwen had gemaakt zich over aan lange perioden van somber stilzwijgen en leek de stemming tussen de twee er daarna nooit meer helemaal in te komen. Op de terugweg haalde de dikke man twee blikjes cola light uit zijn tas, een voor hem en een voor zijn vriend. Hij zette ze zwijgend op tafel. De blikjes maakten onderdeel uit van de nieuwe campagne van Coca Cola, op elk blikje stond met grote letters het woord “Schatje”.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s