nooit meer slapen (1)

 

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur in het vpro-programma Nooit meer slapen een op de actualiteit gebaseerd (uiterst) kort verhaal voor.

Hieronder het verhaal van gisternacht, geïnspireerd door een stuk dat ik op de site van de Volkskrant las. Het ging over de site Glassdoor.com, waar werknemers anonieme recensies van hun werk kunnen plaatsen. Ik besloot zelf ook een recensie over mijn werk te schrijven, waarvoor ik mij als zzp’er moest opdelen in een directeur en een werknemer.

 

De directeur en ik

Laat ik meteen één ding voorop stellen: ik ben niet iemand die gauw klaagt. Het met grote nadruk naar buiten brengen van ellenlange lijsten vol al dan niet gerechtvaardigde klachten beschouw ik niet als een gezond tijdverdrijf. Als je het intern kunt oplossen, denk ik altijd, is er geen enkele reden om ermee naar buiten te komen.

Maar toch. Het werken voor de directeur is niet altijd even eenvoudig. Neem alleen al de aard van de werkzaamheden. Dan moet er weer een verhaal worden geschreven, meteen daarna een recensie gemaakt, of een vertaling vervaardigd, en tussendoor moet er dan ook nog even een roman worden geschreven. Make up your mind, zeg ik wel eens tegen de directeur, maar die zegt dan dat er nu eenmaal geld moet worden verdiend.

Je kunt je dan wél afvragen of er tijdens die pogingen om geld te verdienen inderdaad voortdurend naar barokmuziek moet worden geluisterd, en nog wel vooral naar solostukken voor clavecimbel. Zelf krijg ik dan toch wel eens de neiging om naar andere muziek te gaan verlangen, de Ramones bijvoorbeeld, of Motörhead.

En dan de rest van de arbeidsomstandigheden. Hoe vaak heeft de directeur zich nu al niet voorgenomen om de bureaustoel waaraan we werken te vervangen? God weet dat het nodig is. Nooit is het ervan gekomen, en ik durf er heel wat onder te verwedden dat het er tijdens mijn werkzame leven ook niet meer van gáát komen. We mogen blij zijn dat de arbeidsinspectie hier nooit aanbelt.

En waarom wordt er van mij zo vaak verlangd dat ik het weekend doorwerk? Ja, de krant heeft de deadline aan het begin van de week, maar is het echt teveel gevraagd om zo nu en dan een beetje vooruit te denken en dus vooruit te wérken?

Want ik krijg niets extra’s voor al dat weekendwerk. En juist in de weekenden klinken dan ook nog eens de hele dag vanuit verschillende richtingen de dreunende bassen van alle festivals die tegenwoordig in Amsterdam worden georganiseerd.

En nu weet ik ook wel dat het vergunningenbeleid van de gemeente Amsterdam zich buiten de invloedssfeer van de directeur bevindt, maar ik dacht, nu ik toch bezig ben, neem ik ook dit nog even mee.

En dit wil ik óók nog even kwijt: wij, de directeur en ik, wij hebben het mooiste werk van de wereld.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in schrijven, verhalen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s