nooit meer slapen (2)

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur in het vpro-programma Nooit meer slapen een op de actualiteit gebaseerd (uiterst) kort verhaal voor. Hieronder het verhaal van gisternacht, geïnspireerd door een stuk dat ik op Nu.nl las, over een onderzoek naar echtparen die meubels kopen. “Het uiterlijk van het aan te schaffen meubelstuk is veelal het belangrijkst. Bijna de helft van de ondervraagde stellen heeft onenigheid over de gewenste stijl. Ruim 15 procent van de deelnemende stellen heeft zelfs vrijwel altijd ruzie over hoe een meubelstuk er uit moet zien,” volgens het onderzoek. “Bij het beslechten van meningsverschillen over de aanschaf van meubels roept 4 procent de hulp van vrienden in”.

 

Een pisgele bank

Evelien aan de telefoon. Of ik thuis was, en of ik dan heel snel naar de Bits And Pieces kon komen, de meubelwinkel bij mij om de hoek. Waarom? vroeg ik. Nou, Bram was helemaal over de rooie. Zelf klonk ze ook niet echt ontspannen. Ik kende ze al jaren, ongerust vroeg ik me af wat er aan de hand kon zijn. Ik trok mijn jas aan en haastte mij naar de winkel.

Het bleek verdomme om een bank te gaan. Een grote driezitsbank met de kleur van verse urine.

‘We wilden deze bank kopen,’ zei Evelien.

‘Nee, jíj wilde deze bank kopen,’ zei Bram.

‘Jij toch ook?’

‘Niet toen ik hoorde dat ze hem alleen in donkergeel hadden.’

‘We wilden allebei deze bank kopen,’ zei Evelien tegen mij. ‘En nu wil hij opeens niet meer. En ze hebben hem niet alleen in geel, ze hebben hem ook in roze.’

‘Ik ga godverdomme toch niet op een roze bank zitten?!’ riep Bram.

‘Dan nemen we toch die gele?’ riep Evelien. Bram riep tegen haar dat ze haar bek moest houden. Dat was Evelien niet van plan, en dat liet ze merken ook. Wild schreeuwend stonden ze tegenover elkaar.

‘Ho! Ho! Ho!’ riep ik.

Evelien en Bram hielden hun mond en keken me aan. En ze keken me niet zomaar aan, ze keken me aan met een verwachtingsvolle blik. Alsof ze ervan uitgingen dat ik nu de functie zou gaan vervullen waarvoor ze me achter mijn bureau vandaan hadden gerukt, en hen zou helpen met de oplossing van de kwestie die momenteel hun leven beheerste.

Ik zou liegen als ik zei dat die kwestie mij bovenmatig interesseerde. Ik haalde een euro uit mijn broekzak en stak hem omhoog. ‘Kijk,’ zei ik. ‘Zo gaan we het doen. Kop of munt. Als het kop is, zeg ik de vriendschap met jullie op. En als het munt is ook.’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in schrijven, verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s