nooit meer slapen (5)

 

Deze week lees ik elke nacht na het nieuws van 01.00 uur in het vpro-programma Nooit meer slapen een op de actualiteit gebaseerd (uiterst) kort verhaal voor. Hieronder het laatste verhaal,  geïnspireerd dooreen bezoek aan de boekhandel.

 P1010792

een vlaagje kille haat

Omdat ik een recensie moet schrijven over de nieuwe roman van Martin Amis kocht ik bij Scheltema een oude roman van Martin Amis, die ik nog even wilde herlezen. De rij voor de kassa was lang, maar lange rijen in boekhandels vind ik tegenwoordig geweldig, hoe langer hoe beter, komt allen naar de boekhandel en koop een boek.

Achter me stond een moeder met haar puberdochter. ‘Kijk, daar staat het boek van John Green,’ zei de dochter. ‘Over dat meisje dat kanker krijgt. Daar heb ik om gehuild.’

‘We zaten net in de trein met Leon de Winter,’ zei de moeder tegen haar.

‘Was dat die man die zoveel praatte?’ vroeg de dochter.

‘Kankerrechtse bal,’ zei de moeder.  ‘Met z’n conservatieve stukjes.’ De haat waarmee ze haar veroordeling de wereld instuurde, gleed als een koud tochtvlaagje langs mijn nek.

‘Waarom gaat zo iemand eigenlijk met de trein?’ vroeg de dochter. ‘Hij kan toch ook met de áuto?’

Als je goed oplet, blijkt negentig procent van de gesprekken die je afluistert van een behoorlijk surrealistisch gehalte te zijn.

‘Hij is getrouwd met Jessica Dúrlacher,’ zei de vrouw. ‘Die schrijft ook.’ Ze liet het klinken alsof schrijven een bezigheid was die alleen maar minachting verdiende. Wat eigenlijk best vreemd was, gezien het feit dat ze zich in een boekwinkel bevond en op het punt stond een aantal boeken af te rekenen. Waarschijnlijk beperkte haar minachting voor het schrijverschap zich tot het schrijverschap van het echtpaar De Winter.

Om het kosmisch evenwicht weer wat te herstellen had ik nu eigenlijk mijn plaats in de rij moeten verlaten om een of twee boeken van Leon de Winter en Jessica Durlacher uit de kast te pakken en die samen met het boek van Martin Amis af te rekenen, maar dan zou ik weer helemaal achteraan moeten aansluiten en de rij was echt lang en bovendien, kijk, er ging een nieuwe kassa open en ik was al aan de beurt.

Toen ik had afgerekend wierp ik een blik op de moeder en de dochter die achter me hadden gestaan. Ze zagen eruit als mensen die veel zweetten.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op nooit meer slapen (5)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s