fietsendieven

betonschaar

(schets voor een hoofdstuk uit Kind van de verzorgingsstaat)

Alles was anders, ooit. Hoe dat bijvoorbeeld ging met fietsen. Je kocht ze op straat van een junk, voor vijfentwintig gulden (afdingen mocht). Je hoefde niet eens op zoek, wanneer je door het centrum liep, was er altijd wel een vermoeide jongen die langzaam en een beetje slingerend naast je kwam fietsen en vroeg of je een fiets wilde kopen.

Het was een onthecht systeem: je kocht een gestolen fiets en wanneer die een paar maanden later zelf weer werd gestolen, deed je daar niet moeilijk over, omdat je fiets was opgenomen in de stroom waaruit hij was voortgekomen. Je liep naar het centrum en viste weer een volgend exemplaar uit die stroom omhoog.

Wat achteraf wel verbaast, is hoe weinig we stilstonden bij de bronnen van die stroom: de mensen die met hun eigen geld bij hun fietsenmaker een fiets hadden gekocht, zonder de neiging die nieuwe aanschaf aan anderen ter beschikking te stellen. Als vergrijp was heling blijkbaar klein genoeg om (Meer lezen? De rest van dit verhaal staat in Kind van de Verzorgingsstaat, dat in maart 2016 zal verschijnen.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kind van de verzorgingsstaat, leven en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op fietsendieven

  1. Metsike zegt:

    mooi, herkenbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s