het meisje van de garderobe & vergeving

 

HET MEISJE VAN DE GARDEROBE

Ik nam graag mensen mee naar Les Ambassadeurs, al was het alleen maar om hun verbazing te registreren wanneer ze merkten dat ze geen nummertje kregen als ze hun jas afgaven. Ze wisten niet dat het meisje van de garderobe een fenomenaal geheugen had en feilloos onthield wie bij welke jas hoorde; niet alleen als het om vaste klanten ging, maar ook bij toeristen en dagjesmensen uit de provincie.

Op een avond werd het meisje van de garderobe onwel. Ze lag onder de kapstokken en maakte vreemde, stuiptrekkende bewegingen. Er werd een ambulance gebeld die haar naar het ziekenhuis bracht. Die avond moest iedereen zijn eigen jas pakken, en tegen sluitingstijd ontstond er in de garderobe een geweldig gevecht om de duurste jassen. Ik was erbij en keek verwonderd toe terwijl mannen en vrouwen elkaar tussen de kapstokken te lijf gingen, hijgend en zwoegend, met veel gegrom en venijnige blikken.

Pas een maand later keerde het meisje van de garderobe terug. Ze was nog even bekwaam en snel als vroeger, maar deed haar werk met minder flair, alsof haar ziekte haar introverter had gemaakt. Zo nu en dan zei ze wanneer ze een jas van een klant aannam: ‘Eigenlijk is deze niet van u.’ Niet beschuldigend, maar gelaten, als iemand die zich heeft neergelegd bij de slechtheid van de wereld.

 

VERGEVING

Als kind dacht ze dat ‘muizenissen’  kleine holtes waren waarin muizen zich terugtrokken wanneer ze wilden bijkomen van hun drukke gescharrel. Dan zaten ze daar met z’n allen tegen elkaar aangedrukt tot ze weer gekalmeerd waren. Maar uit de boeken die ze las, begreep ze dat muizenissen dingen waren die met je gedachten te maken hadden, en daarom stelde ze zich die nisjes voor in koele stenen muren in haar hoofd. Tientallen witte muisjes liepen daar rond, druk en schichtig, als ze elkaar tegenkwamen snuffelden ze aan elkaars snuitje. Zo nu en dan trokken ze zich terug in zo’n nisje, dan zag je het ritme van hun ademhaling langzaam vertragen.  Als ze weer bijgekomen waren, renden ze verder, door het gangenstelsel van haar hersens. Om ze niet te laten schrikken probeerde ze zo weinig mogelijk wilde bewegingen met haar hoofd te maken. Als ze onder het spelen of tijdens een woedeaanval de aanwezigheid van de muisjes vergat, vroeg ze hun achteraf om vergeving, heel zacht, bijna geluidloos, zodat niemand het merkte. Wanneer ze haar hoofd heel stil hield, kon ze hun getrippel bijna horen. Soms stond ze urenlang op een stoel voor de badkamerspiegel, in de hoop dat ze een van de muisjes achter haar pupillen zou zien langs schieten.

 

(Dit waren mijn inzendingen voor de A.L. Snijdersprijs 2014; omdat ze de longlist niet hebben gehaald, mogen ze hier even wat lucht happen.)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op het meisje van de garderobe & vergeving

  1. wendykroy zegt:

    Het mijne heeft de longlist ook niet gehaald 🙂

  2. Pingback: from the west up to the north | reddend zwemmen

  3. Pingback: Het meisje van de garderobe » Arie Grootveld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s