la condition humaine

P1010322

Om zes uur fietste ik weg bij het kinderfeestje van een vrolijke en onvermoeibare tweejarige voor wie het nog wel even door mocht gaan. De straten glommen van de regen die eerder vandaag was gevallen, nu was het droog, en donker, op de een na kortste dag van het jaar. Alle feestjes zijn meren van herinneringen. Op het speelplaatsje langs de Potgieterstraat speelden een paar jongens van een jaar of tien, kleine schimmen in het licht van de straatlantaarns. ‘Je bent omsingeld door de mensheid!’ riep een van de jongens, ‘je bent omsingeld door de mensheid!’

(Ik fietste door, maar eigenlijk had ik stil moeten houden, om te zien hoe de jongen zich hield die zich aldus omsingeld wist. Misschien verzette hij zich vanwege romantische of misantropische redenen; ik zou hem voorhouden dat hij zich vergiste en dat hij zijn verzet moest opgeven, dat hij dat beter nu op mijn gezag kon doen dan later, wanneer hij zelf zijn vergissing zou inzien, omdat er dan teveel tijd verloren zou zijn gegaan – want hij zou hoe dan ook zijn vergissing inzien, dat moeten we althans vurig voor hem hopen.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in leven, verhalen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s