de gewichtloze stad

Amsterdam centrum

Gistermiddag naar het Stedelijk gewandeld om alsnog (het zijn de laatste dagen) de Marlene Dumas-tentoonstelling te zien, maar er stond zo’n lange rij dat ik ervan schrok. Eigenlijk stonden er twee lange rijen, de een langs het restaurant, de ander meanderend over het voorplein voor de nieuwe vleugel. Er moest ook nog ergens een snelle doorgang zijn voor museumjaarkaarthouders, maar het was niet meteen duidelijk waar die zich bevond. Die onoverzichtelijkheid buiten bewijst eens te meer hoe gebrekkig het ontwerp van die nieuwe ingangspartij is. De mensen in de rijen keken somber en gelaten, alsof ze stonden te wachten om zichzelf aan te geven en twintig jaar opgesloten te worden. Ik besloot mij niet bij hen aan te sluiten en opgelucht liep ik verder, het Museumplein op. Kunst is van levensbelang, maar je moet wel gewoon naar binnen kunnen lopen.

De vijver bij het Rijksmuseum was veranderd in een schaatsbaan met een kitscherige kleine uitvoering van de Magere Brug. Daar was het ook erg druk, net zo als bij het reusachtige letterblok IAMSTERDAM, dat tussen ijsbaan en Rijksmuseum stond opgesteld. Ook in de onderdoorgang van het Rijks stonden lange rijen, voor elke ingang een. Amsterdam wordt steeds drukker, en verandert langzaam in een generieke Europese toeristenstad. Toen ik een paar maanden geleden over het Rembrandtplein liep, zag ik opeens dat ik met alle toeristen, sieradenverkopers en sneltekenaars die het plein bevolkten, niet specifiek in Amsterdam rondliep, maar in een willekeurige Europese toeristische bestemming. Ik kon overal zijn, en dat was vanmiddag ook weer zo. De unieke kenmerken van de stad (het Rijks, het Stedelijk, op het Rembrandtplein de beelden van De Nachtwacht) zijn op zo’n moment niet zozeer kenmerkend voor Amsterdam als wel de toevallige kenmerken van déze toeristenstad, zoals elke stad dergelijke kenmerken heeft. Het is iets waaronder de echte stad een beetje verdwijnt. Het toeristengebied wordt ook steeds groter, het breidde zich al een stuk uit toen eerder deze eeuw de Hermitage aan de Amstel verscheen, in het oude gebouw van bejaardencentrum Amstelhof; een bejaardencentrum hoort bij de bewoners, een museum hoort bij de toeristenstad. Ook de delen van de stad die nog van de bewoners zijn, zijn niet langer veilig, ook daar manifesteren de toeristen zich steeds meer, sinds ze zich massaal als beverige en onzekere slangen op felgekleurde huurfietsen door de stad en langs de Amstel bewegen.

De inwisselbaarheid die het gevolg is van de transformatie tot toeristenstad zorgt ook voor een zekere gewichtloosheid die ik niet onaangenaam vind. Het kan geen kwaad om eens wat gewicht te verliezen. Het is net of er begrenzingen zijn opgeheven, alsof je je als geest in een wereld begeeft die niet de jouwe is. ‘De stad is niet langer van ons!’ Ja, maar het kan ook geen kwaad om eens wat bezit te verliezen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in kunst, leven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s