this charming man

P1010872P1010871

 

In het klassiekersprogramma van Rialto draaide Orphée, Jean Cocteaus bewerking van de Orfeusmythe, uit 1950. Een spiegelpaleis van een film, in zwartwit. Orfeus wordt gespeeld door Jean Marais, die de hele film door acteert alsof hij zijn best doet de achterste rijen van een reusachtig theater te bereiken, maar dat geeft niet, het is geen film die realisme verlangt. Ik zag hem zo’n jaar of vijfentwintig geleden al eens, maar ik wilde hem nog eens zien, omdat het een vreemde film is in de goede betekenis van het woord, en ook om die ene korte scène waarin Jean Marais, na een nacht te hebben doorgebracht in het huis van de vrouw die zijn eigen Dood zal blijken te zijn, midden in de wildernis ontwaakt met zijn hoofd naast een spiegelende plas water.

Die hard Smiths-fans of degenen die het vroeger toch bijna waren, zullen het beeld meteen herkennen van de hoes van de single This Charming Man uit 1983. Zelf heb ik de 12” met de beruchte want ooit door Morrissey vervloekte “New York” mix van François Kevorkian, destijds ooit uit de uitverkoopbakken bij de Free Record Shop gehaald (want erg groot zijn The Smiths hier nooit geweest). Ik  kocht er toen meteen de poster bij, die op mijn vorige etage jarenlang aan de muur hing en god mag weten hier misschien nog wel ergens op zolder rondslingert.

Je kunt veel zeggen van Morrissey, maar hij wist zijn hoesfoto’s wel altijd goed uit te kiezen. De korte scène zit redelijk voorin de film, en de houding van Marais is in de film iets anders dan op de foto. Het gaat blijkbaar om een publiciteitsfoto die niet uit de film afkomstig is maar apart is gemaakt.

Het was redelijk vol in het middenzaaltje van Rialto en je hoopt dan toch dat bij die scène iemand in de zaal verbaasd of opgetogen ‘Hé!’ roept, of hoorbaar even zijn adem inhoudt, iemand die ongeveer even oud is als jij en van dezelfde treurigheid hield, iemand om na afloop van de film op te wachten en een eindje mee op te lopen over de donkere en natte Ceintuurbaan. ‘Je herkende de scène ook, hè?’ ‘Was dat zo duidelijk?’ ‘Ja, ik hoorde hoe je je adem inhield.’  ‘’t Was ook niets niks, hè, die muziek,’ en nu gaat het over jullie favoriete albums en de beste nummers, jullie hebben allebei op jullie kamer in alle verlatenheid naar deze muziek geluisterd; wat je er nu dan ook van moge vinden, ooit heeft ze veel voor jullie betekend. Je kan hem nu vragen of hij ook de Kevorkian-remix heeft, en als hij die niet heeft, kan je hem uitnodigen om er bij jou naar te komen luisteren, maar je hebt dan wel die remix, maar al lang geen draaitafel meer, en bovendien, waar gaat dit over, denk nou na, je kan zelf al jarenlang niet meer naar die muziek luisteren, jullie zijn allebei over de vijftig, het is lang geleden, wat is er in de tussentijd allemaal niet gebeurd? Wanneer jullie nog even doorpraten, merk je dat je niets met hem gemeen hebt, dat jullie uit elkaar zijn gegroeid, ook al heb je hem nooit gekend.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in film, leven, muziek en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s